πέντε - πέντε δέκα ...(5-5-10)

"πέντε πέντε δέκα

δέκα δέκα κατεβαίνουμε τα σκαλιά"


"Αφήστε με λιγάκι, άσωτοι πόνοι,
να πάω ως το τραπέζι, ως το μπαλκόνι.
Στο τραπέζι, να γράψω την κατάρα μου,
στο μπαλκόνι να φτύσω από ψηλά
τωρινά, περασμένα και μελλούμενα".
Κώστας Βάρναλης

με ΔΑΣΚΑΛΟ το ΜΑΝΟ (Αίθουσα τελετών Α.Π.Θ.)

η Ελλάδα της δημιουργίας

ο ξεφτίλας

Άλλη μιά πρωτιά! Η σημερινή Frankfurter Allemeine μας κάνει ρόμπα στο πρωτοσέλιδο αφού ταξιτζής έλαβε 50 ευρώ με απόδειξη για μιά διαδρομή 10 λεπτών!!

αντιγράφω από http://diaporon-bl.blogspot.com/2010/04/frankfurter-allemeine.html

Η ώρα της ευθύνης

αντιγράφω από http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_26_29/04/2010_399283

Η Ελλάδα θα έχει αποφύγει, προς το παρόν, τη χρεοκοπία εφόσον υπογραφεί σύντομα η συμφωνία για τη διάσωσή της. Για τα επόμενα τρία χρόνια, όμως, θα βρίσκεται υπό την απόλυτη κηδεμονία του ΔΝΤ και της Ε.Ε., καθώς δεν θα μπορεί να δανεισθεί η ίδια από τις αγορές. Το πρόγραμμα που θα μας επιβληθεί θα είναι σκληρό, αλλά δεν υπάρχει άλλη επιλογή πλην της στάσης πληρωμών. Η κυβέρνηση οφείλει, από σήμερα ει δυνατόν, να εξηγήσει αυτές τις αλήθειες στον λαό και να παραθέσει με λεπτομέρειες τι περιέχει το τριετές πρόγραμμα που θα κληθεί η Βουλή να ψηφίσει πολύ σύντομα. Και κατόπιν θα έλθει η ώρα της ευθύνης. Για τον κ. Παπανδρέου, ο οποίος θα πρέπει να σχηματίσει ένα επιτελείο που θα διασφαλίσει την υλοποίηση του προγράμματος και θα αποκτήσει αξιοπιστία διεθνώς· για τον κ. Σαμαρά που θα πρέπει να τηρήσει μια υπεύθυνη στάση αντάξια των περιστάσεων· για τις συνδικαλιστικές οργανώσεις που οφείλουν να αντιληφθούν τη νέα σκληρή πραγματικότητα· αλλά και για ολόκληρη την κοινωνία που θα πρέπει να καταλάβει ότι αυτή είναι η τελευταία, μα πραγματικά τελευταία, ευκαιρία μας να επιβιώσουμε ως ευρωπαϊκή χώρα και να συγκροτήσουμε ένα σοβαρό κράτος.

Yes

αντιγράφω από http://www.enet.gr/?i=news.el.oikonomia&id=156718

ΗΠΑ : Ξεκινά η συζήτηση για το χρηματοπιστωτικό σύστημα

Την έναρξη της συζήτησης για το νομοσχέδιο για τις μεταρρυθμίσεις στο χρηματοπιστωτικό σύστημα συμφώνησε ομόφωνα η αμερικανική Γερουσία.
Ρεπουμπλικάνοι και Δημοκρατικοί κατέληξαν σε συμφωνία μετά την απειλή των Δημοκρατικών ότι η συζήτηση θα συνεχιζόταν όλη τη νύχτα εφόσον οι Ρεπουμπλικάνοι επέμεναν στην αρνητική στάση τους η οποία μπλόκαρε κάθε συζήτηση εδώ και τρεις ημέρες.

"Είναι ώρα να μεταφέρουμε αυτή τη συζήτηση από το περιθώριο στην ουσία", δήλωσε ο επικεφαλής της πλειοψηφίας, Χάρι Ρέιντ, ο οποίος ανακοίνωσε ότι η συζήτηση στη Γερουσία θα αρχίσει το απόγευμα της Πέμπτης.

Οι αγορές παρακολουθούν πολύ προσεκτικά τις εξελίξεις καθώς θέλουν να δουν πόσο ριζικές θα είναι οι τομές που θα επιχειρηθούν με το νομοσχέδιο για τον έλεγχο των πρακτικών στον τραπεζικό και χρηματιστηριακό τομέα και να εκτιμήσουν τι αντίκτυπο θα έχουν στα αποθεματικά των τραπεζών και τις αποτιμήσεις τους.

νομ''ΑΡΧΙΣ''

αντιγράφω από http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=156589
Θεσσαλονίκη
Προκαταρκτική εξέταση για τα «45άρια» της νομαρχίας Θεσσαλονίκης παρήγγειλε ο νέος προϊστάμενος της εισαγγελίας πρωτοδικών Ευάγγελος Μπακέλας, με βάση πρόσφατα δημοσιεύματα του τύπου. Πρόκειται για έργα προϋπολογισμού κάτω των 45 χιλ. ευρώ, για την ανάθεση των οποίων δεν χρειάζεται να προκηρυχθεί διαγωνισμός.

Τρεις παρατάξεις της αντιπολίτευσης είχαν καταγγείλει κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου τον Παναγιώτη Ψωμιάδη, κάνοντας λόγο για απώλειες εκατομμυρίων ευρώ για το Δημόσιο, εξαιτίας της απευθείας ανάθεσης περισσότερων από 600 μικρών έργων.

Ο εισαγγελέας ζητά να διαπιστωθεί αν στοιχειοθετούνται τα αδικήματα της "απιστίας" και της "παράβασης καθήκοντος κατ' εξακολούθηση".

Ανέθεσε την έρευνα σε πταισματοδίκη, ο οποίος τις επόμενες ημέρες αναμένεται να καλέσει για κατάθεση δημοσιογράφους - που έγραψαν τα δημοσιεύματα - καθώς και τον ευρωβουλευτή των οικολόγων πράσινων Μιχάλη Τρεμόπουλο και τον πρόεδρο του εργατικού κέντρου Νίκο Γιαννόπουλο.

Θυμίζουμε ότι οι κ.κ. Τρεμόπουλος και Γιαννόπουλος έχουν κάνει παλαιότερη καταγγελία για ανάλογη περίπτωση. Μετά την αναφορά των τελευταίων ασκήθηκε ποινική δίωξη κατά παντός υπευθύνου (in rem) και η υπόθεση διαβιβάστηκε στον β' ανακριτή Θεσσαλονίκης.

Αυτός με τη σειρά του κάλεσε να καταθέσουν ανωμοτί τον προϊστάμενο της διεύθυνσης τεχνικων υπηρεσιών και τον πολιτικό προιστάμενο Διονύση Ψωμιάδη, αδερφό του νομάρχη Θεσσαλονίκης

Ο γέρος

Έριξε σε 13χρονο κατσαρόλα με καυτό νερό

Το 13χρονο παιδί έπαιζε στο σπίτι ενός 75χρονου στους Αγίους Θεοδώρους, που μάλιστα είναι συμπέθερος των γονιών του, με τα εγγόνια του ηλικιωμένου. Πάνω στο παιχνίδι τα παιδιά γελούσαν, φώναζαν και κάποια στιγμή ο ηλικιωμένος ενοχλήθηκε.
Οι γονείς του 13χρονου καταγγέλλουν ότι ο γιος τους αγνόησε τις συστάσεις του 75χρονου και τότε εκείνος πήρε μία κατσαρόλα με βραστό νερό και την έριξε στο πρόσωπο του ανήλικου, με αποτέλεσμα το παιδί να υποστεί σοβαρά εγκαύματα!



Ο μαθητής της Α’ Γυμνασίου νοσηλεύεται στο νοσοκομείο Παίδων με σοβαρά εγκαύματα στο πρόσωπο και την πλάτη. Οι θεράποντες γιατροί δίνουν μάχη για να μην χάσει την όρασή του και ο κίνδυνος δεν έχει ακόμη ξεπεραστεί.
Την επόμενη ημέρα, οι γονείς υπέβαλλαν μήνυση κατά του ηλικιωμένου, αλλά δεν συνελήφθη καθώς είχε περάσει η διαδικασία του αυτοφώρου.

Διαβάστε περισσότερα: http://totefteri.blogspot.com/2010/04/13.html#ixzz0mNhR18xO

Ο "Κοχλίας" (nonews-news)

Αντιγράφω από http://nonews-news.blogspot.com/2010/04/blog-post_3578.html

Μεταξύ σοβαρού κι αστείου σας λέγαμε πως ο Καμπουράκης ήταν σαλιγκαροπαραγωγός. Ο δημοσιογράφος του Mega είχε στήσει μια ολόκληρη επιχείρηση στα Χανιά με την επωνυμία "Κοχλίας".

Για...λόγους που ο ίδιος γνωρίζει, ο "Κοχλίας" φαλήρισε.

Όπως μας πληροφορούν από τα Χανιά άνθρωποι που γνωρίζουν τις εμπορικές δραστηριότητες του "Κοχλία", ο Καμπουράκης είχε καταφέρει να πάρει για την εταιρία επιδοτήσεις. Επειδή εκτός από ατυχήσας επιχειρηματίας είναι και δημόσιο πρόσωπο, μήπως θα 'πρεπε να μας πει τι έγιναν οι επιδοτήσεις;...

Η δίψα της κοινωνίας

Αντιγράφω από kathimerini.gr
Hμερομηνία : 21-04-10

Του Αλεξη Παπαχελα

Ενα μεγάλο κομμάτι του πολιτικού μας κόσμου, στην κυβέρνηση και την αντιπολίτευση, περιμένει με αγωνία να ανοίξει μια από τις επόμενες ημέρες ένα e-mail που θα γράφει: «Συγχαρητήρια, κερδίσατε ένα δωρεάν μηχανισμό διάσωσης, θα δανεισθείτε με 3,75% για τη δεκαετία, θα σας σβήσουμε και ένα κομμάτι του χρέους και μπορείτε να συνεχίσετε να κυβερνάτε τη χώρα όπως τα τελευταία χρόνια». Ακόμη και αν πάρουν ένα τέτοιο ή παρόμοιο e-mail ελπίζω να αντιληφθούν ότι πρόκειται για spam, δηλαδή για ένα ακόμη «σκουπίδι» γραμμένο από απατεώνες. Πολύ θα θέλαμε όλοι να είναι αληθινά τα e-mails για τον «πρώην υπουργό Οικονομικών της Γκάνας που έχει αφήσει 2 δισ. δολάρια για ξέπλυμα», αλλά πού τέτοια τύχη... Και οι πολιτικοί μας θα ήθελαν να βρεθεί η μαγική λύση για τα προβλήματά μας, αλλά δεν υπάρχει.

Ο κόσμος αρχίζει να το καταλαβαίνει αυτό, με μεγάλη καθυστέρηση είναι η αλήθεια. Και τώρα έχει θυμώσει πολύ με τους πολιτικούς. Προσωπικά μού έκανε τεράστια εντύπωση το μεγάλο ενδιαφέρον για το τι θα έλεγε και πώς θα κινηθεί στο μέλλον ο Ανδρέας Βγενόπουλος, με αφορμή την προχθεσινή του τηλεοπτική συνέντευξη. Δεν έχω ιδέα αν ο κ. Βγενόπουλος θα ήθελε να μπλέξει κάποτε στην πολιτική ή όχι και δεν είναι το πρόσωπο που ενδιαφέρει τόσο, όσο το φαινόμενο. Οταν συναντάς εντελώς άσχετους ανθρώπους που περιμένουν με αγωνία μια συνέντευξη και όταν ακόμη ακούς από τα πιο έμπειρα πολιτικά μυαλά της χώρας πως «τετέλεσται το πολιτικό σύστημα όπως το ξέραμε», τότε πρέπει να είσαι πολύ αφελής για να μην καταλάβεις ότι κάτι σοβαρό συμβαίνει. Ο κόσμος διψάει για δημόσια πρόσωπα που τα λένε «χύμα», που μοιάζουν έτοιμα να σπάσουν αυγά και έχουν μια πλατφόρμα πολιτικής κάθαρσης.

Οι κ. Παπανδρέου και Σαμαράς έχουν ο καθένας από μια τελευταία ευκαιρία να σώσουν την παρτίδα. Ο μεν κ. Παπανδρέου αν υπερβεί εαυτόν και ΠΑΣΟΚ και τα αλλάξει όλα, ο δε κ. Σαμαράς αν σταματήσει να μοιάζει με τον ηγέτη της περεστρόικα της Ν.Δ. περιβαλλόμενος από όλους τους Σουσλώφ του παρελθόντος. Και οι δύο πρέπει να καταλάβουν ότι έχουν πολύ λίγο χρόνο στη διάθεσή τους. Ο θυμός της μεσαίας τάξης είναι σήμερα βουβός, αλλά το φθινόπωρο θα γίνει οξύς και κανείς δεν ξέρει πώς θα εκδηλωθεί.

Κάποιοι έμπειροι πιστεύουν ότι τον επόμενο χειμώνα θα είναι λίγοι οι ενεργοί πολιτικοί που θα μπορούν να κυκλοφορούν στον δρόμο χωρίς τον κίνδυνο του προπηλακισμού.

Κανείς δεν ισχυρίζεται πως αυτά τα φαινόμενα είναι απαραίτητα υγιή και θα πρέπει να ξεχωρίσουμε το σιτάρι από την ήρα.

Υπάρχουν πολιτικοί που δουλεύουν σκληρά, δεν κλέβουν, είναι αποτελεσματικοί και νοιάζονται πραγματικά για τον τόπο. Δεν είναι πολλοί, αλλά υπάρχουν. Το ερώτημα είναι το αν αποτελούν κρίσιμη και ικανή μάζα που θα βγάλει πέρα το σισύφειο έργο των επόμενων τριών ετών ή αν θα τους πάρουν σβάρνα οι εξελίξεις.

Με άλλα λόγια, ο κ. Βγενόπουλος μπορεί να κάνει ή να μην κάνει για το αφόρητο καμίνι της ελληνικής πολιτικής ζωής, μπορεί να πείθει ή να ακούγεται μονοδιάστατος και απλοϊκός, αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η δίψα της κοινωνίας για νέα πρόσωπα που είναι ή δείχνουν ότι είναι έτοιμα να τα βάλουν με το υπάρχον σύστημα και να εκφράσουν έναν μη ξύλινο κομματικό λόγο.

email από Obama

Με σημερινό email ο Πρόεδρος BARACK Obama, μου ζητά υποστήριξη στο «γκρέμισμα» της Wall Street και γενικά στήριξη στην προσπάθεια του να μεταρρυθμίσει το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας του.

Εμείς στην Ελλάδα, τι κάνουμε Πρόεδρε;

Είμαστε όλοι μαζί σου Γιώργο.

Πάμε

απόBarack Obama
προςIOANNIS MENDRINOS

IOANNIS --

It has now been well over a year since the near collapse of our entire financial system that cost the nation more than 8 million jobs. To this day, hard-working families struggle to make ends meet.

We've made strides -- businesses are starting to hire, Americans are finding jobs, and neighbors who had given up looking are returning to the job market with new hope. But the flaws in our financial system that led to this crisis remain unresolved.

Wall Street titans still recklessly speculate with borrowed money. Big banks and credit card companies stack the deck to earn millions while far too many middle-class families, who have done everything right, can barely pay their bills or save for a better future.

We cannot delay action any longer. It is time to hold the big banks accountable to the people they serve, establish the strongest consumer protections in our nation's history -- and ensure that taxpayers will never again be forced to bail out big banks because they are "too big to fail."

That is what Wall Street reform will achieve, why I am so committed to making it happen, and why I'm asking for your help today.

Please stand with me to show your support for Wall Street reform.

We know that without enforceable, commonsense rules to check abuse and protect families, markets are not truly free. Wall Street reform will foster a strong and vibrant financial sector so that businesses can get loans; families can afford mortgages; entrepreneurs can find the capital to start a new company, sell a new product, or offer a new service.

Consumer financial protections are currently spread across seven different government agencies. Wall Street reform will create one single Consumer Financial Protection Agency -- tasked with preventing predatory practices and making sure you get the clear information, not fine print, needed to avoid ballooning mortgage payments or credit card rate hikes.

Reform will provide crucial new oversight, give shareholders a say on salaries and bonuses, and create new tools to break up failing financial firms so that taxpayers aren't forced into another unfair bailout. And reform will keep our economy secure by ensuring that no single firm can bring down the whole financial system.

With so much at stake, it is not surprising that allies of the big banks and Wall Street lenders have already launched a multi-million-dollar ad campaign to fight these changes. Arm-twisting lobbyists are already storming Capitol Hill, seeking to undermine the strong bipartisan foundation of reform with loopholes and exemptions for the most egregious abusers of consumers.

I won't accept anything short of the full protection that our citizens deserve and our economy needs. It's a fight worth having, and it is a fight we can win -- if we stand up and speak out together.

So I'm asking you to join me, starting today, by adding your name as a strong supporter of Wall Street reform:

http://my.barackobama.com/StandForWallStreetReform

Thank you,

President Barack Obama

Ποιος φοβάται τον Μπαράκ Ομπάμα

Αντιγράφω από http://www.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_kathpolitics_1_28/03/2010_1291333

Tου Νικου Κωνστανταρα

Πολλοί πρέπει να φοβούνται τον Μπαράκ Ομπάμα. Πέρα, όμως, από τους ακραίους Αμερικανούς που πιστεύουν ότι ο πρόεδρος θέλει να επιβάλει κομμουνισμό στη χώρα των «ελεύθερων και γενναίων» και τους οπαδούς του Μπιν Λάντεν, αυτοί που θα τον φοβούνται περισσότερο πρέπει να είναι οι πολιτικοί, οι ηγέτες χωρών σε όλο τον κόσμο. Επειδή ο Ομπάμα, με την απρόσμενη εκλογή του και με την πολιτική του, απέδειξε ότι ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει τη χώρα του. Αρκεί να έχει το όραμα, τη θέληση και την ικανότητα να το κάνει. Κρινόμενος δίπλα στον Αμερικανό πρόεδρο, ποιος Ευρωπαίος πολιτικός μπορεί να αισθανθεί ότι θα είναι το ίδιο σημαντικός για τη χώρα του όσο ο Ομπάμα για τη δική του; Οτι θα δείξει παρόμοια γενναιότητα και τέχνη;

Σημαντικότατος παράγοντας στην πολιτική, ο οποίος κρίνει την έκβαση κάθε επιχειρήματος και τον οποίο κάθε Ευρωπαίος ηγέτης θα ήθελε να επικαλεστεί, είναι η συγκυρία: αν δηλαδή ο ηγέτης βρίσκει την ευκαιρία να εφαρμόσει αυτά που πιστεύει. Αλλά επειδή οι ίδιοι οι ηγέτες παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση των πολιτικών και κοινωνικών συνθηκών, ούτε στο θέμα της συγκυρίας είναι άμοιροι ευθυνών. Η δική μας χώρα δεν είναι η μόνη όπου η ατολμία και το ατομικό συμφέρον τον πολιτικών καθορίζει την πολιτική τους και το μέλλον της χώρας. Σχεδόν παντού το «πολιτικό κόστος» μετριέται καθημερινά μέσα από δημοσκοπήσεις και κραυγές στα μέσα ενημέρωσης και οι ηγέτες (κυβέρνηση αλλά και αντιπολίτευση) πράττουν αναλόγως. Πόσες κυβερνήσεις με ισχυρή πλειοψηφία δεν είδαμε να παραλύουν κάτω από το βάρος εφήμερων δημοσκοπήσεων, ξεπουλώντας αυτά που πιστεύουν και προδίδοντας τους ψηφοφόρους που τις εμπιστεύτηκαν;

Ο Ομπάμα, αφού απέτυχε να πείσει τους πολιτικούς του αντιπάλους να συναινέσουν στην πολιτική του, συγκρούστηκε με τη λαϊκή βούληση (όπως εμφανίζεται σε δημοσκοπήσεις) και πέτυχε τη σημαντικότερη μεταρρύθμιση του τελευταίου μισού αιώνα στη χώρα του. Ο, τι άλλο και αν κάνει ή δεν κάνει, θα μείνει στην ιστορία ως σημαντική προσωπικότητα. Αυτός θα είναι υπεύθυνος για την εξάλειψη μιας τεράστιας αδικίας στην καρδιά των Ηνωμένων Πολιτειών - το γεγονός ότι στη χώρα με τις μεγαλύτερες δαπάνες για την υγεία, μεγάλο μέρος του πληθυσμού (πάνω από 30 εκατομμύρια άνθρωποι) εστερείτο ιατροφαρμακευτικής κάλυψης. Η μεταρρύθμιση του Ομπάμα υποχρεώνει πολλούς Αμερικανούς να αρχίσουν να πληρώνουν εισφορές για πρώτη φορά και θέτει τέλος σε ληστρικές πρακτικές ασφαλιστικών εταιρειών. Ενώ δεν θα υπάρξει κρατικό ταμείο (εκτός από τα υπάρχοντα για συνταξιούχους) το κράτος θα αναλάβει μεγαλύτερη ευθύνη στην ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των πολιτών. Αυτό προκαλεί τεράστια αντίδραση από όσους πιστεύουν ότι το κράτος δεν έχει κανέναν λόγο να αναμειγνύεται στη ζωή τους.

Βασιζόμενο στην καχυποψία αυτής της μεγάλης μερίδας του πληθυσμού, στη δύναμη της απραξίας και στη στήριξη των ασφαλιστικών εταιρειών, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έχει επενδύσει το μέλλον του στην ολοκληρωτική άρνηση να αποδεχθεί τη μεταρρύθμιση. Οι δημοσκοπήσεις πριν από τη βασανιστική διαδικασία επικύρωσης της νομοθεσίας από το Κογκρέσο έδειχναν ότι η πλειοψηφία ήταν αντίθετη με το σχέδιο του πρόεδρου. Δημοκρατικοί γερουσιαστές και βουλευτές απειλούνται όχι μόνο με ήττα στις εκλογές (όπως, εξάλλου, και ο ίδιος ο Ομπάμα το 2012) αλλά και με σωματική βία. Μόνο οι ευεργετικές επιπτώσεις ενός δικαιότερου συστήματος υγείας σε εθνικό επίπεδο θα ηρεμήσουν τα πνεύματα και θα κρίνουν την υστεροφημία του Ομπάμα και το μέλλον Ρεπουμπλικανών και Δημοκρατικών.

Πέρα από τα λόγια και τους φόβους, αυτό που μένει είναι το νέο σύστημα. Οπως είπε ο Ομπάμα την περασμένη Πέμπτη: «Από σήμερα, όλοι οι κυνικοί, όλοι οι αρνητές, θα πρέπει να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα για το τι είναι η μεταρρύθμιση και τι δεν είναι».

Το πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ δίνει τη δυνατότητα σε έναν άνθρωπο -τον πρόεδρο- να καθορίσει τις εξελίξεις, περισσότερο από ό, τι έχουμε συνηθίσει στην Ευρώπη. Εδώ τα κόμματα (συχνά συνασπιζόμενα) παίζουν τον κυρίαρχο ρόλο και γι’ αυτό είναι και τόσο έτοιμα να αναδιπλωθούν μπροστά στην άμεση λαϊκή δυσφορία. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο Αμερικανός πρόεδρος είναι θωρακισμένος εναντίον των επιπτώσεων των επιλογών του. Αντιθέτως, είναι πιο εκτεθειμένος. Γι’ αυτό, οι πραγματικοί ηγέτες φοβίζουν όσους παριστάνουν τους ηγέτες.

Εξώδικη Διαμαρτυρία-Δήλωση-Πρόσκληση

Αντιγράφω από http://dtsiaouss.blogspot.com/2010/03/blog-post_5017.html

1.-ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΡΟΕΔΡΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ
2.-ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ
3.-ΠΡΟΣ ΟΣΑ Μ.Μ.Ε. [έντυπα και ηλεκτρονκά] έχουν το θάρρος της δημοσίευσης
4.-ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΑΤΟΜΙΚΕΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΕΣ [blogs] που έχουν το θάρρος να το δημοσιεύσουν

Από ανάρτηση μέλους μας της 20/3/2010 πληροφορηθήκαμε την εξώδικη διαμαρτυρία της κ. Γεωργίας Γρηγοροπούλου-Μουγιάκου π.Νομικού συμβούλου Δήμου Βούλας , έναντι της Βουλής των Ελλήνων για την πρόσληψη 232 υπεράριθμων υπαλλήλων στην Ελληνική Βουλή.

Αποδεχόμενοι πλήρως το σκεπτικό της διαμαρτυρίας της και συνδράμοντας ενεργά , ως Έλληνες πολίτες , στην προσπάθειά της για διαφάνεια στο δημόσιο βίο της χώρας , συνυπογράφουμε τη εξώδικο επιστολή - διαμαρτυρία της , συνενώνουμε την προσωπική μας φωνή με τη δική της και συντασσόμαστε πλήρως με την συγγραφέα της επιστολής, απευθυνόμενοι αντιστοίχως στους αποδέκτες αυτής για μια σαφή εξήγηση της αναγκαιότητας της επιλογής τους.

Άλλως, επιφυλασσόμεθα παντός νομίμου δικαιώματός μας, τείνοντος, στον, δια της εφαρμογής των προβλεπομένων νομίμων κυρώσεων, εξαναγκασμόν σας σε συμμόρφωση, προς όσα ανωτέρω αναφέρονται και αιτούμεθα.

Επισυνάπτουμε το σχετικό κείμενο της κ. Γεωργίας Γρηγοροπούλου-Μουγιάκου




Παράθεση:

EΝΩΠΙΟΝ ΠΑΝΤΟΣ ΑΡΜΟΔΙΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ Εξώδικη Διαμαρτυρία-Δήλωση-Πρόσκληση.
--------------------------------------------------------------------------------
Π Ρ Ο Σ
1) ΒΟΥΛΗΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, νομίμως εκπρ/νην από τον κον Πρόεδρόν της.
2) Εναν έκαστον των κ .κ. ΒΟΥΛΕΥΤΏΝ ατομικώς και
3) Κον ΠΡΟΕΔΡΟΝ της Ελληνικής Δημοκρατίας, κατοίκων όλων Αθήνας
---------------------------------------------
Κύριοι,
Με την παρούσα μου διαμαρτύρομαι εντονότατα σε εσάς, διά την εκ μέρους του Κοινοβουλίου, πρόσληψη, λίαν προσφάτως, 232 νέων υπαλλήλων, πλέον των ήδη υπεραρίθμων υπαρχόντων, για τους οποίους μάλιστα δεν επαρκούσαν και δεν επαρκούν και τα έδρανα!
Διαμαρτύρομαι εντονότατα ωΓς απλή Ελληνίδα, φορολογούμενη πολίτις, η οποία, μαζί με τους υπολοίπους συμπολίτες μου, καλούμεθα, σʼ αυτήν την οικονομική κρίση, (την οποία δημιουργήσατε ΕΣΕΙΣ , κατά κύριον λόγον) να μειώσουμε το βιοτικό μας επίπεδο, υποβαλλόμενοι σε περικοπές μισθών και δώρων και καταβάλλοντες πληθώρα εμμέσων φόρων, που θα κάνουν το ακριβό κόστος ζωής μας, ακόμη ακριβότερο, πλέον των λοιπών αμέσων φόρων που έχετε ήδη εξαγγείλει!
Διαμαρτύρομαι εντονότατα διότι ενώ η Κυβέρνηση δια στόματος του Πρωθυπουργού, πάγωσε τις προσλήψεις στο Δημόσιο, εσείς πίσω από την πλάτη μας, προβήκατε στην πρόσληψη των δικών σας παιδιών, ισχυριζόμενοι ότι δήθεν υπήρχε νομοθετική ρύθμιση (του Σιούφα) και ότι δήθεν δεν μπορείτε να την αγνοήσετε! Εσείς που έχετε, ήδη, συλλήβδην, αγνοήσει και εν τη πράξει, καταργήσει πολύ περισσότερους από έναν Νόμους θεμελιωτικούς υφισταμένων από παλιά εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων!!!
Διαμαρτύρομαι για μένα ατομικώς αλλά και για τις λοιπές Ελληνίδες μάνες, που βλέπουμε τα παιδιά μας να αγωνιούν καθημερινώς, αναζητώντας μια θέση εργασίας, μια οποιαδήποτε, παρά τα πτυχία τους, θέση εργασίας και να μην μπορούν να την έχουν!
Διαμαρτύρομαι εντονότατα, διότι μας εμπαίζετε για μιά ακόμη φορά, ασύστολα!

Κύριοι,
Αν και το γνωρίζετε καλώς, οι Νόμοι ΚΑΤΑΡΓΟΎΝΤΑΙ από άλλους, νέους Νόμους, που ρυθμίζουν διαφορετικώς την ίδια περίπτωση.Είναι τα Νομικά, που μαθαίνουν οι πρωτοετείς φοιτητές της Νομικής! Θα μπορούσατε, λοιπόν, εάν το θέλατε, με νεώτερο Νόμο να καταργήσετε την όποια νομοθετική ρύθμιση και να παγώσετε τις προσλήψεις και των δικών σας παιδιών! Δεν το κάνατε! Επιλέξατε δύο μέτρα και δύο σταθμά! Οπως πάντα! Οπως και με τις αποζημιώσεις σας, τις συντάξεις σας, τις κρατήσεις σας, τα προνόμιά σας!
Κύριοι, ποιός σας έδωσε το δικαίωμα να χρισθείτε Ηγεμόνες μας; Ποιός σας έδωσε το δικαίωμα να κάνετε την Ελλάδα φέουδό σας και εμάς, φόρου υποτελείς στα κελεύσματά σας; Πού είναι επιτέλους η αρχή της ισότητας, της ισονομίας, των ίσων ευκαιριών στην εργασία; Πού είναι επιτέλους η Δημοκρατία, την οποίαν, σας επιλέξαμε να υπηρετείτε; Και που με την προκλητική συμπεριφορά σας, παραβιάζετε κατʼεπανάληψη!
Επειδή, η συμπεριφορά σας αυτή δεν συνάδει ούτε με την ιδιότητά σας ούτε και με το λειτούργημά σας, διαμαρτύρομαι για πολλοστή φορά ενώπιόν σας και

ΣΑΣ ΚΑΛΩ

Οπως, εντός μιάς (1) εβδομάδος, από την γνωστοποίηση της παρούσας μου, προβείτε στις κάτωθι ενέργειες:
1) Δώσετε στην δημοσιότητα όλα τα όνόματα των υπαλλήλων της Βουλής και των νεοπροσληφθέντων.
2) Μας γνωρίσετε τι είδους έργον επιτελούν ακριβώς και ποιά ανάγκη επέβαλε την πρόσληψη νέων, με την διαδικασία του κατεπείγοντος, σε περίοδο λιτότητος, για τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό. Δικαιούμαστε, εν πάσει περιπτώσει, ως φορολογούμενοι σκληρά πολίτες, να γνωρίζουμε πού πάνε τα χρήματά μας!
Άλλως, επιφυλάσσομαι παντός νομίμου δικαιώματός μου, τείνοντος, στον, δια της εφαρμογής των προβλεπομένων νομίμων κυρώσεων, εξαναγκασμόν σας σε συμμόρφωση, προς όσα ανωτέρω αναφέρω και αιτούμαι.


Γεωργία Γρηγοροπούλου-Μουγιάκου
π.Νομικός σύμβουλος Δήμου Βούλας
Νομική-Οικονομική Αναλύτρια, Λογοτέχνις

Σχετική: http://gmendrinos.blogspot.com/2009/10/blog-post_15.html

"Το μήνυμα είναι μην παίζετε άλλο με την Ελλάδα"

Αντιγράφω από nonews-NEWS
«Με αφετηρία τη δική μας κρίση, εμπλουτίστηκε το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Πρόκειται για μεγάλη επιτυχία της Ελλάδας, του ελληνικού λαού, αλλά και όλης της Ευρώπης» δήλωσε ο πρωθυπουργός από τις Βρυξέλλες στη συνέντευξη Τύπου μετά την επίτευξη συμφωνίας για το ελληνικό δημοσιονομικό πρόβλημα.
Τόνισε επανειλημμένα ότι η Ελλάδα δεν πρόκειται να ενεργοποιήσει τον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ, αλλά πρόσθεσε πως η χτεσινή απόφαση αποτελεί μια σαφή ένδειξη ότι η Ελλάδα έχει στο πλευρό της την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ αποτελεί και ένα σαφές μήνυμα προς τις αγορές. Στην ερώτηση «ποιό...

πλαφόν βάζει η κυβέρνηση στα επιτόκια, για να ζητήσει την ενεργοποίηση του μηχανισμού», απάντησε ότι «το χειρότερο θα ήταν να μπαίναμε σε μια λογική των αριθμών, γιατί τότε όλοι θα άρχιζαν να παίζουν μαζί μας.
Το μήνυμα είναι μην παίζετε άλλο με την Ελλάδα»
είπε και συμπλήρωσε ότι το ποσοστό του επιτοκίου θα κριθεί τεχνοκρατικά.

Πρόσθεσε ότι ήδη οι αγορές έχουν αρχίσει να ανταποκρίνονται θετικά.

Ο μηχανισμός αποτελεί μια αξιόπιστη απειλή για να βρει ξανά την ησυχία της η Ελλάδα, είπε χαρακτηριστικά ο πρωθυπουργός.

Σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο πρωθυπουργός υπογράμμισε ότι το 2010 είναι χρονιά μεγάλων θεμσικών αλλαγών, ενώ σε ερώτηση εάν υπάρχει ενδεχόμενο να ληφθούν νέα μέτρα, απάντησε: «Έχουμε λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, τα οποία εγκρίθηκαν από την Κομισιόν και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Πιστεύω πως δεν χρειάζονται άλλα μέτρα. Τώρα χρειάζεται η εφαρμογή τους».

Για τα έως τώρα μέτρα είπε ότι υπάρχουν ήδη αποτελέσματα πέραν των στόχων και ότι αυτό είναι μια πολύ θετική ένδειξη για την μετέπειτα πορεία. «Το ότι πάμε έξω καλά είναι επειδή πήγαμε μέσα καλά» είπε χαρακτηριστικά.

... για το χαμένο σου αγώνα

ΕΓΩ ΜΕ ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΜΟΥ - ΝΙΚΟΛΑΣ ΑΣΙΜΟΣ / ΣΩΤΗΡΙΑ ΛΕΟΝΑΡΔΟΥ


Εγώ με τις ιδέες μου
κι εσείς με τα λεφτά σας,
νομίζω πως τα θέλετε μονά ζυγά δικά σας,
δε θέλω την κουβέντα σας
ούτε τη γνωριμιά σας.

Θα χτυπήσω εκεί που σας πονάει,
κανένα δε θα αφήσω εμένα να κερνάει.
θα με χρίσω ιππότη και τζεντάι
και άμα ξεμεθύσω
σας λέω και γκοντμπάι.

Και οι θεοί σαν πείθονται
εάν υπάρχει ανάγκα,
για πόλεμο δεν έκανα
ποτέ εγώ το μάγκα
και ούτε νεροπίστολο
δεν έχω στην παράγκα.

Θα τραβήξω το δρόμο μου όσο πάει
κανένα δε θα αφήσω
εμένα να κερνάει,
Θα απολύσω κι όποιον με περιγελάει,
χιλιάδες δυο αλήθειες
ο πόνος μου γεννάει.

Εγώ στα δίνω έτοιμα
κι εσύ τα θες δικά σου
λιγούρα που σε έδερνε
παρ' όλα τα λεφτά σου
και ούτε στο νυχάκι μου
δε φτάνει η αφεντιά σου.

Δε σε παίρνει εμένα να κοιτάξεις
χωρίς καμιά ουσία εσύ
θα τα τινάξεις.
Είσαι θύμα του νόμου και της τάξης
δεν ξέρεις καν το λόγο
για να με υποτάξεις

Στίχοι: Νικόλας Άσιμος
Μουσική: Νικόλας Άσιμος

Οι λαοί θα βρουν τη λύση

11-03-1922, ημερομηνία γέννησης του μεγάλου μας φιλόσοφου

Kορνήλιου Kαστοριάδη. ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΟΝ

H συνέντευξη που ακολουθεί δόθηκε από τον Kορνήλιο Kαστοριάδη στο δημοσιογράφο κ. Γιώργο Xατζηβασίλη της ελληνόφωνης εφημερίδας του Σίδνεϋ, O Kόσμος, κατά την επίσκεψη του φιλοσόφου στην Aυστραλία, και δημοσιεύτηκε στο φύλλο της 23ης Aυγούστου 1991.

Aρχικό θέμα συζητήσεως υπήρξε το πραξικόπημα εναντίον του Mιχαήλ Γκορμπατσόφ, το οποίο οδήγησε στην πτώση του, γεγονός το οποίο ο Kαστοριάδης θεωρεί ως επαλήθευση των παλαιότερων αναλύσεών του για τη στρατοκρατική γραφειοκρατία της τότε Σοβιετικής Ένωσης.

Oι διαλέξεις του Kαστοριάδη στην Aυστραλία αποτελούσαν μέρος ενός διεθνούς συνεδρίου για το μέλλον της φιλοσοφίας (10-15 Aυγούστου 1991), που διοργανώθηκε από το πανεπιστήμιο του Σίδνεϋ και στο οποίο συμμετείχαν μεγάλοι θεωρητικοί, όπως η Άγκνες Xέλερ, ο George Markus, και άλλα μέλη της Σχολής της Bουδαπέστης.

Γιώργος Xατζηβασίλης: Tι μπορείτε να μας πείτε για την πτώση του Γκορμπατσόφ;

Kορνήλιος Kαστοριάδης: Tο είχα προβλέψει στο πρώτο άρθρο που έγραψα για τον Γκορμπατσόφ, το 1987, στο οποίο ανέφερα ότι είτε ο Γκορμπατσόφ θα βάλει πολύ νερό στο κρασί του είτε η γραφειοκρατία θα τον απομακρύνει είτε θα επέμβει ο στρατός, και από κείνη τη στιγμή τα πράγματα γίνονται τελείως απρόβλεπτα, διότι δεν ξέρουμε – και αυτή τη στιγμή δεν το ξέρουμε ακόμα – εάν ο ρωσικός λαός, έστω και στα χάλια που βρίσκεται, θα παραδεχθεί αυτό το πραξικόπημα ή αν θα αντιδράσει. Aυτό μένει ανοιχτό.

Γ.Χ.: H κατάρρευση του Aνατολικού μπλοκ είχε σαν συνέπεια να χάσει ο μέσος αριστερός την εμπιστοσύνη του στα κομμουνιστικά κόμματα, αλλά δεν του πάει και να προσχωρήσει στα αστικά κόμματα. Σε τι μπορεί να ελπίζει ο αγνός ιδεολόγος για το μέλλον;

K.K.: Kοιτάξτε, ασφαλώς θα υπάρξει μια περίοδος σύγχυσης και αποπροσανατολισμού, οι άνθρωποι θα εξακολουθούν να χρησιμοποιούν διάφορα επιχειρήματα, τα οποία ακούμε διαρκώς εδώ και μερικά χρόνια, ότι αν επιχειρήσει κανείς να αλλάξει αυτή τη φιλελεύθερη καπιταλιστική δημοκρατία, θα καταλήξει στο Γκουλάγκ, στη Σιβηρία κ.λπ. Aυτά θα τα ακούμε για μερικό καιρό ακόμα, φαντάζομαι, και μετά οι άνθρωποι θα καταλάβουν ότι, επειδή πήγε κάποιος σε έναν σχιτζή, εγκληματία, δολοφόνο, σοφιστή γιατρό, αυτό δεν σημαίνει ότι ένας άλλος, ο οποίος είναι λιγότερο εγκληματίας, αλλά εξίσου κακός γιατρός, είναι το ιδεώδες της ιατρικής, δεν είναι έτσι; Θέλω να τονίσω τον παραλογισμό που κάνουν οι άνθρωποι σήμερα, ότι επειδή υπήρξε αυτή η τερατώδης μορφή, η οποία δεν είχε άλλωστε καμιά σχέση με τον σοσιαλισμό, ή με τη δημοκρατία – παρ’ όλα όσα έλεγε – άρα δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο παρά να ακολουθήσουμε την πολιτική του Mπους ή του Mέιτζορ κ.λπ. Kάποτε θα αρχίσουν να καταλαβαίνουν και οι κάτοικοι των ανατολικών χωρών ότι η πτώση του κομμουνισμού δεν «ασπρίζει» τον καπιταλισμό, ούτε τα προβλήματά του, ούτε τη μιζέρια που υπάρχει στις καπιταλιστικές χώρες, ούτε το γεγονός ότι δεν είναι πραγματικές δημοκρατίες, ότι κυβερνιούνται από μια φιλελεύθερη ολιγαρχία, ούτε την καταστροφή του περιβάλλοντος που επιφέρει η καπιταλιστική οικονομία κ.λπ. Kαι από τη στιγμή εκείνη νομίζω ότι αρχίζουν πάλι, ελπίζω τουλάχιστον, να ξεκαθαρίζουν τα πράγματα στο μυαλό των ανθρώπων και να αρχίζουν να ξανασκέπτονται πολιτικά, δηλαδή όχι ποιο κόμμα θα εκλέξουν, αλλά πώς θα μπορούσαν να αυτοκυβερνηθούν πραγματικά, να σχηματίσουν συλλογικά δημοκρατικά όργανα και να αλλάξουν τον προσανατολισμό στην κοινωνική ζωή.

Γ.Χ.: Γνωρίζετε αν υπάρχουν σήμερα οι ηγέτες που θα μπορούσαν να αναλάβουν αυτή την ευθύνη να κατευθύνουν τους λαούς;

Κ.K.: Eγώ νομίζω ότι ένα από τα βασικά καρκινώματα, μπορώ να πω, του εργατικού κινήματος και του λαϊκού κινήματος, τα τελευταία εκατό χρόνια τουλάχιστον, είναι η ιδέα ότι έπρεπε να υπάρχουν οι ηγέτες. Eγώ πιστεύω ότι ο λαός δεν μπορεί να κυβερνηθεί παρά μόνος του. Hγέτες με μια έννοια βέβαια πάντα θα υπάρχουν, κάποιος άνθρωπος θα έχει ίσως περισσότερα να πει ή περισσότερες ιδέες από τους άλλους, το ζήτημα είναι ότι αυτοί οι ηγέτες να αναγράφονται από τη βάση τους, να είναι ανακλητοί, να μην ειδωλοποιούνται, να μη θεοποιούνται κ.τ.λ., συμφωνείτε; Tο αν στην ερχόμενη περίοδο θα υπάρξουν ηγέτες, δυναμικά άτομα που θα πάρουν πρωτοβουλίες, αυτό δεν μπορεί να το πει κανείς. Aυτό που μπορεί να πει κανείς είναι ότι αν δεν υπάρξει μια πραγματική κίνηση του λαού, ούτε θα αναδειχθούν άνθρωποι εξαιρετικοί, ούτε κι αν υπάρχουν άνθρωποι εξαιρετικοί θα μπορέσουν να κάνουν τίποτε άλλο περισσότερο παρά να είναι φωνή βοώντος εν τη ερήμω.

Γ.Χ.: Πιστεύετε, λοιπόν, ότι υπάρχει ζωή μετά θάνατον για τον μαρξισμό;

Κ.Κ.: Όχι, δεν πρόκειται για τον μαρξισμό. O μαρξισμός ο ίδιος είναι κατά ένα μεγάλο μέρος υπεύθυνος γι’ αυτά που συνέβησαν. Όχι ότι ο Mαρξ ο ίδιος θα έφτιαχνε το Γκουλάγκ, αλλά υπήρχαν ένα σωρό ιδέες μέσα στον μαρξισμό οι οποίες έχουν σχέση με αυτό. Παραδείγματος χάρη υπάρχει μία και μόνο, μία ορθή θεωρία. Aπό τη στιγμή κατά την οποία οι άνθρωποι πιστεύουν ότι υπάρχει μία και μόνο ορθή θεωρία– μιλάμε για την πολιτική, όχι για τα μαθηματικά – από κείνη τη στιγμή δημιουργείται το τερατώδες φαινόμενο της ορθοδοξίας, υπάρχει μια γνώμη που είναι σωστή και η άλλη είναι όργανο του διαβόλου, συνεπώς είναι αναθεωρητική, όργανο της αντίρρησης, τρελή, δεν ξέρω τι, και όπως το είδαμε και με την Eκκλησία, έτσι όταν υπάρχει ορθοδοξία πρέπει να υπάρχει και ένα όργανο που να φυλάει την ορθοδοξία, το μόνο που να μπορεί έγκυρα να δίνει μια γνώμη για το ποιο είναι το σωστό δόγμα και ποιο δεν είναι. Στη θρησκεία το ρόλο αυτό έχει η Eκκλησία, η οποία καταδικάζει τους αιρετικούς, και το ρόλο αυτό στα μαρξιστικά κινήματα τον έπαιξαν τα μαρξιστικά κόμματα, και φυσικά με την ακραία και την τερατώδη μορφή τους ο λενινισμός και σταλινισμός, όπου υπήρχε ένα κόμμα με κεντρική επιτροπή και με ηγέτη έναν δήθεν μεγαλοφυή άνθρωπο, ο οποίος αποφάσιζε τι είναι σωστό και τι δεν είναι σωστό. Έτσι καταλήξαμε στον ολοκληρωτισμό και στις τερατωδίες, τις τρέλες οι οποίες έγιναν. Έτσι δεν είναι; Aπό αυτή την άποψη, νομίζω ότι η ρήξη με τον μαρξισμό πρέπει να είναι απόλυτη. Πρέπει να ξαναβάλουμε τον Mαρξ στη θέση του, σαν έναν από τους μεγάλους στοχαστές της ανθρωπότητας, αλλά όχι σαν προφήτη, όχι σαν Θεό, όχι σαν έναν άνθρωπο που έγραψε τα εμπνευσμένα βιβλία, την καινούρια Aγία Γραφή, τις μεταρρυθμίσεις της κοινωνίας.

Γ.Χ.: Tότε ποιους άλλους θεωρητικούς θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε;

Κ.Κ.: Aπό την άποψη της κριτικής της σημερινής κοινωνίας κατ’ ουσίαν αυτά που έπρεπε να λεχθούνε έχουν λεχθεί. Aπό το εργατικό κίνημα, από τους διάφορους, ας πούμε, σοσιαλιστές συγγραφείς, σε νεότερη περίοδο και από το οικολογικό κίνημα (σ.σ. και τον κ.Kαστοριάδη). Aπό την άποψη της πολιτικής πραγματικά νομίζω ότι κάθε προσπάθεια βασικής μεταμόρφωσης της σημερινής κοινωνίας δεν μπορεί να στηρίζεται πουθενά αλλού παρά στις δημιουργικές δυνάμεις του λαού και όλων των ανθρώπων που απαρτίζουν την κοινωνία. Tην αθηναϊκή δημοκρατία την παλιά δεν τη δημιούργησε ένας άνθρωπος, τη δημιούργησε ένα ολόκληρο λαϊκό κίνημα, και τις σύγχρονες δημοκρατίες, στο μέτρο που είναι δημοκρατίες, δεν τις δημιούργησε ένας άνθρωπος· στην αμερικάνικη επανάσταση και στην εγγλέζικη και στη γαλλική οι άνθρωποι έδρασαν συλλογικά, δημιούργησαν καινούριες μορφές και έτσι υπάρχουν αυτά τα δημοκρατικά απομεινάρια στη σημερινή κοινωνία. Aν πρόκειται να υπάρξει κάποιο καινούριο ξεκίνημα της κοινωνίας, ασφαλώς αυτό το καινούριο ξεκίνημα θα συμβαδίσει με μια αφύπνιση των ανθρώπων, οι οποίοι θα πάψουν να είναι καταναλωτικά ζώα και θα ξαναγίνουν πολιτικά ζώα, δηλαδή άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τα κοινά, γιατί όπως έλεγε και ο Aριστοτέλης «είναι ικανοί να άρχουν και να άρχονται». Γ.Χ.: Δηλαδή πάμε στο θέμα της σημερινής σας διάλεξης, ότι ο λαός χρειάζεται φαντασία.

K.K.: Aσφαλώς χρειάζεται φαντασία και αυτή η φαντασία πρέπει να ελέγχεται βέβαια και από τη λογική, αλλά δεν πρέπει – πώς να πούμε– να «παγώνει» από τη λογική. Σήμερα οι άνθρωποι λένε στις ανατολικές χώρες «δεν θέλουμε πια πειράματα, ξέρουμε ότι στις δυτικές χώρες έχουν να φάνε και δεν τους συλλαμβάνει αυθαιρέτως η αστυνομία», το οποίο είναι περίπου σωστό, «συνεπώς αφήστε μας ήσυχους, εμείς θέλουμε το γρηγορότερο δυνατό αυτού του είδους το σύστημα»· αυτό είναι ένα πάγωμα της φαντασίας και είναι μια κατανοητή βέβαια συλλογιστική, ύστερα από όλα όσα υπέφεραν αυτοί οι άνθρωποι, αλλά ασφαλώς δεν είναι η τελευταία λέξη και νομίζω ότι και οι ίδιοι θα ανακαλύψουν σε λίγο καιρό ότι η λύση δεν είναι απλώς το να αποδεχτούν τις καπιταλιστικές μορφές της.

Γ.Χ.: O λαός, όμως, θέλει ένα όραμα, ένα στόχο. Tι όραμα μπορούμε να δώσουμε στο λαό;

Κ.Κ.: Eγώ νομίζω ότι το κεντρικό σημείο αυτού του στόχου, του οράματος όπως λέτε, είναι μια κοινωνία, που είναι ελεύθερη με την έννοια ότι και το κοινωνικό σύνολο πραγματικά ασκεί την εξουσία και όχι μια ολιγαρχία· μέσα σ’ αυτό το κοινωνικό σύνολο ο καθένας είναι αυτόνομος όσο είναι δυνατόν, δεδομένου ότι είμαστε κοινωνικά όντα και δεν μπορεί να κάνει ο καθένας φυσικά ό,τι του κατεβαίνει. Aλλά αυτό το οποίο μπορεί να κάνει, μπορεί να το κάνει μόνος του και τα όρια σ’ αυτό που μπορεί να κάνει καθορίζονται όχι αυθαίρετα από μια κυβέρνηση, αλλά όλο τον κόσμο και συμμετέχει και το ίδιο το άτομο στη ρύθμιση αυτών των ορίων. Aυτό είναι το βασικό όραμα και αυτό το όραμα πρέπει να συνοδεύεται από ένα άλλο, που ίσως είναι πιο δύσκολο να γίνει αποδεκτό, ότι πρέπει να εκθρονίσουμε από την οικονομία την παραγωγή και την κατανάλωση από την κεντρική θέση που έχουν σήμερα. Όσο οι άνθρωποι πιστεύουν ότι ο σκοπός της ζωής είναι σήμερα να αποκτήσουν μια καινούρια έγχρωμη τηλεόραση του χρόνου, δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Γιατί ουδέποτε θα ενδιαφερθούν πραγματικά για τα κοινά, καθένας θα προσπαθήσει, όπως λένε στα σύγχρονα ελληνικά, «να τα πιάσει» όσο γίνεται περισσότερο και αυτό είναι όλο. Aυτή η πορεία είναι όχι μόνο ανάξια των ανθρώπινων όντων, αλλά είναι και παράλογη και οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη. δεν μπορεί να εξακολουθήσει αυτή η κατάσταση και, αν εξακολουθήσει, πρέπει να σκεφθεί κανείς ολόκληρο τον πλανήτη και όχι μόνο το ένα έβδομο του πληθυσμού της γης που ζει σ’ αυτές τις συνθήκες. Φαντασθείτε τις συνέπειες στο περιβάλλον αν τα πεντέμισι δισεκατομμύρια ανθρώπων επρόκειτο να φθάσουν το βιοτικό επίπεδο της Aυστραλίας. Eίναι ένας εφιάλτης και, από την άλλη μεριά, πώς μπορείς να τα αφήσεις στην κατάσταση που βρίσκονται σήμερα; Συνεπώς χρειάζεται μια βασική αλλαγή στο τι οι άνθρωποι θεωρούν άξιο, τι θεωρούν σημαντικό και τι θεωρούν σκοπό της ζωής τους, για να μπορέσει να γίνει μια πραγματική αλλαγή.

Γ.Χ.: Aς μιλήσουμε τώρα για την Eλλάδα μετά το 1993. Πιστεύετε ότι θα μπορέσει να διατηρήσει την οντότητά της ή θα «πνιγεί» στην ευρωπαϊκή παλίρροια;

K.K.: Eγώ φοβάμαι ότι η Eλλάδα ήδη έχει χάσει την οντότητά της. Πηγαίνω στην Eλλάδα κάθε καλοκαίρι για δυο μήνες και μπορώ να πω ότι αυτό που έγινε από το 1960 και ύστερα με τη συνενοχή και υπαιτιότητα όλων των κυβερνήσεων, αλλά και του ελληνικού λαού, είναι μια καταστροφή που δεν είχε γίνει επί 3.000 χρόνια. Aκόμα και οι ίδιοι οι άνθρωποι έχουν αλλάξει. Oι άνθρωποι που πριν σε φιλοξενούσαν στο σπίτι τους, να σου δώσουν ένα ποτήρι νερό, καφέ κ.λπ., τώρα αν τους ζητήσεις ένα ποτήρι νερό σου λένε «ναι, 500 δραχμές». Aυτό έχει ήδη γίνει· και μετά από το 1993, αν εξακολουθήσουν τα πράγματα να είναι έτσι και ο λαός να μην αντιδρά και οι πολιτικοί να είναι δήθεν πολιτικοί, πολιτικάντηδες, να είναι αυτοί που είναι, τα πράγματα θα χειροτερέψουν και η Eλλάδα θα γίνει ένα τουριστικό ξενοδοχείο ας πούμε. Tα σημαντικά πράγματα θα πέσουν στα χέρια ξένων εταιριών, οι Έλληνες θα είναι διευθυντές ξενοδοχείων και γκαρσόνια, χορευτές στα καμπαρέ κ.λπ.

Γ.Χ.: Πώς σας φάνηκαν οι Έλληνες της Aυστραλίας; K.K.: Tα παιδιά που είδα μου έκαναν μεγάλη εντύπωση, είναι σοβαρά, δουλεύουν, έχουν αφομοιώσει ένα σωρό πράγματα και είναι γεμάτα ζωή.

Τολμώ να ελπίζω ... μαζί σου.

"Κόσμε που έχεις παλιώσει θα γίνεις στάχτη είναι γραφτό σου να συντριβείς. ... Ξέρε το κι αν ακόμη οι θυσίες μας θα 'ναι βαριές νικητές θα βγούμε". ΝΑΖΙΜ ΧΙΚΜΕΤ

Γιώργο προχώρα άλλαξε τα όλα μα όλα.

Εναλλακτική πρόταση πράσινης ανάπτυξης

«Χίλια νέα μερίδια γης θα δημιουργηθούν στην Αγγλία, Ουαλία και Βόρεια Ιρλανδία κατά τα επόμενα τρία χρόνια για να δώσουν χώρο στις τοπικές κοινότητες να καλλιεργήσουν τα φρούτα και τα λαχανικά τους» (Δελτίο Τύπου, National Trust, 18/2/ 2009).

Απέναντι στην οποιαδήποτε κρίση της εποχής, οικονομική, πολιτική, ηθική και ενάντια στην φιλολογία και παραφιλολογία για την πολιτική ανακατάταξη του «Καλλικράτη» και τις κρυφές και φανερές υποψηφιότητές του, επανέρχομαι στην επικαιρότητα με ένα θέμα που θεωρώ ότι χαρακτηρίζει μια πορεία εποικοδομητικής πολιτικής την οποία υποστηρίζω, παρόλες τις επιθέσεις που δέχομαι περί οραμάτων.Παρακολουθώντας, λοιπόν, τα ευρωπαϊκά και παγκόσμια δρώμενα ανακάλυψα την πολιτική δράση κρατών «landshare» την οποία εφαρμόζουν εδώ και χρόνια με μεγάλη επιτυχία. Παρόμοια κίνηση γίνεται και στην Ελλάδα από μια πρωτοβουλία ανθρώπων που πιστεύουν στο εγχείρημα αυτό και έχουν ήδη ξεκινήσει να ενημερώνουν φορείς που μπορούν να διαθέσουν τέτοιους χώρους (κράτος, νομαρχίες,

δήμοι). Με την υποστήριξη των επιστημονικών ενώσεων και των πολιτών πιστεύουν ότι θα μπορέσει η δράση αυτή να υλοποιηθεί και στην Ελλάδα, αρχής γενομένης από το λεκανοπέδιο της Αττικής.

Η ιδέα είναι απλή. Δημόσιες εκτάσεις χωρίζονται σε μικρά μερίδια, παραχωρούνται σε πολίτες, σε οργανωμένες κοινωνικές ομάδες, όπως σχολεία, πολιτιστικούς και αθλητικούς συλλόγους και σε διάφορους άλλους φορείς, με ένα μικρό συμβολικό αντίτιμο και καλλιεργούνται σε αυτές κηπευτικά προϊόντα, για ιδιωτική, κυρίως χρήση. Τα πλεονεκτήματα πολλά. Πρώτα από όλα οι ζώνες αυτές πρασίνου βελτιώνουν την ποιότητα και την εικόνα του περιβάλλοντος για το οποίο γίνεται μεγάλη συζήτηση παγκόσμια. Παρόμοια και στο δήμο μας η συζήτηση αυτή σχετίζεται με αναξιοποίητες δημόσιες εκτάσεις που έχουν καταντήσει χώροι εναπόθεσης σκουπιδιών και εστίες μόλυνσης, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να προσφέρουν τη δυνατότητα και την εναλλακτική διέξοδο στους πολίτες να καλλιεργήσουν τα φρούτα και τα λαχανικά τους. Μια διέξοδο που, όπως δηλώνει η Γενική Διευθύντρια του National Trust, Fiona Reynolds: «Όλο και περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να αυξηθούν τα φρούτα και τα λαχανικά τους. Αυτό δεν είναι μόνο για την εξοικονόμηση χρημάτων - είναι πραγματικά ικανοποιητικό να σπείρουν σπόρους και να αποκομίσουν τη συγκομιδή αυτή τής εργασίας τους».

Τα σχολεία, οι μαθητές και οι μαθήτριες, με την ανάπτυξη μιας τέτοιας διαδικασίας θα έχουν τη δυνατότητα να μετατρέψουν το σχολείο και τις διαδικασίες μάθησης, σε σχολείο εργασίας και βιωματικές γνώσεις ανακύκλωσης, διαχείρισης εδάφους και νερού, ανάλογα. Εξάλλου, είναι καιρός πια να ενηλικιωθούμε και να σταματήσουμε να βάζουμε ταμπέλες παραβατικότητας στα παιδιά, την ώρα που δεν τα προσφέρουμε αυτά που τους αξίζουν. Ένα ανθρώπινο και αξιοπρεπές περιβάλλον, είτε σχολικό είτε δημόσιο.

Η μεγαλύτερη, όμως, δύναμη του εγχειρήματος αυτού δεν είναι η παραγωγή κάποιας ποσότητας λαχανικών, αλλά η κοινωνική προέκταση της όλης δραστηριότητας η οποία σχετίζεται με τους χώρους δημιουργίας κοινωνικοποίησης , επικοινωνίας και εκτόνωσης. Ανθρώπινες ανάγκες οι οποίες τείνουν να εξαλειφθούν στη σύγχρονη κοινωνία της γνώσης και της πληροφορίας ή μάλλον της «παραγνώσης», της παραπληροφορίας και του κουτσομπολιού.

Ενάντια, λοιπόν, στην παραμορφωμένη «πραγματικότητα» των καιρών μας και των τόπων μας, καταθέτω σε εσάς και στο δημοτικό συμβούλιο την πρότασή μου για την υλοποίηση των μεριδίων γης στο δήμο μας. Χωρίς, βέβαια, να ευελπιστώ στην ψήφισή της, όπως έγινε και με την πρότασή μου για σύσταση επιτροπής για την πρόληψη της εγκληματικότητας στην περιοχή μας η οποία πήγε στο καλάθι των αχρήστων μιας και ζούμε σε έναν ήσυχο και ήρεμο τόπο, τολμώ ακόμη μια φορά να επιμένω στην αλλαγή πορείας μας. Φτάνει πια η μιζέρια, η κατηγόρια, η ύπουλη δράση. Ας προσπαθήσουμε να οραματιστούμε έναν καλύτερο δήμο Θερμαϊκού και όχι να καταπιανόμαστε με αδιέξοδες συζητήσεις για τις επικείμενες εκλογές. Δεν έχουμε αυτή την πίστωση χρόνου. Χρειαζόμαστε ένα όραμα.

ΜΕΝΔΡΙΝΟΣ Ιωάννης

παραγγελιά ρεεεεε

Σαν σήμερα http://www.tanea.gr/default.asp?pid=14&la=1&ct=11&artid=4562283

ε, όχι ρε φίλε, δεν τα αξίζουμε όλα αυτά.

Του Αλέξη Παπαχελά

Βρισκόμαστε σε ένα οριακό σημείο της ιστορίας μας. Ο χαρακτήρας μας μπορεί να μας οδηγήσει σε δύο πολύ διαφορετικά μονοπάτια, το ένα δύσκολο αλλά δημιουργικό, το άλλο εύκολο και εξόχως αυτοκαταστροφικό.

Ποια είναι η «εύκολη» λύση; Αυτή που ακολουθούν τις τελευταίες ημέρες σημαίνοντες πολιτικοί παράγοντες και εξαντλείται στις επιθέσεις στη... Γερμανία και στις υπόλοιπες σκοτεινές δυνάμεις, που απεργάζονται συνωμοσίες κατά της χώρας μας. Είναι προφανώς πιο εύκολο να αμολήσεις μια ναρκισσιστική εθνικιστική κορώνα και να απευθυνθείς στα συνωμοσιολογικά ένστικτα του Ελληνα, παρά να δεις κατάματα το πρόβλημα και να το λύσεις. Είναι ασφαλώς πολύ λογικό και θεμιτό για τους παρωχημένους πολιτικούς που εκπροσωπούν ένα χρεοκοπημένο κατεστημένο να καταφεύγουν σε αυτές τις λύσεις.

Αυτός ο δρόμος δεν οδηγεί πουθενά, μόνο στον γκρεμό. Ούτε η Μέρκελ θα τρομάξει μπροστά στην επιστολή Πετσάλνικου, ούτε η μετοχή της BMW θα καταρρεύσει επειδή κάποιοι άρχισαν να καλλιεργούν την ιδέα του μποϊκοτάζ των γερμανικών προϊόντων. Εχουμε ήδη υποστεί τεράστια ζημιά στην εικόνα μας διεθνώς και το μόνο που μας λείπει είναι να αρχίσουμε την παλιά καλή τακτική τού «σε βρίζω, αλλά φέρε και τα λεφτά». Επιτέλους, κανείς δεν αισθάνεται πλέον ότι μας χρωστάει, επειδή είμαστε ο περιούσιος λαός. Εξαργυρώσαμε τα γραμμάτια για τον Περικλή και τη διάδοση της δημοκρατίας, για το έπος του 1940 και τώρα είμαστε μια ακόμη χώρα που τα έχει κάνει θάλασσα και δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα.

Υπάρχει, λοιπόν, το μονοπάτι που οδηγεί στην εσωστρέφεια και σε ένα φανταστικό πόλεμο με σκοτεινές δυνάμεις που μας ζηλεύουν και μας κυνηγούν. Αν αυτή η νοοτροπία συνδυασθεί και με ακραίες συμπεριφορές διαμαρτυρίας στο εσωτερικό, είναι μαθηματικώς βέβαιο ότι θα μας πάει πάρα πολύ πίσω. Ο άλλος δρόμος είναι να θυμώσουμε με τα όσα ακούμε και διαβάζουμε για τη χώρα μας και να πούμε μόνοι μας «ε, όχι ρε φίλε, δεν τα αξίζουμε όλα αυτά. Τα κάναμε θάλασσα, αλλά θα τα διορθώσουμε γιατί είμαστε μια δυνατή χώρα με πολλά πλεονεκτήματα και ένας λαός που ξέρει να τα θαλασσώνει, αλλά και να επιβιώνει στο τέλος». Αυτός ο θυμός μπορεί να βγάλει από το ελληνικό DNA φιλότιμο, εργατικότητα και ένα καινούργιο όραμα. Απαιτεί, όμως, να κοιταχθούμε στον καθρέφτη και να αναγνωρίσουμε τα δικά μας λάθη. Ναι, να τα ξεχωρίσουμε από τις κακοήθειες, τους λαϊκιστικούς ρατσισμούς κάποιων ξένων και τις υπερβολές, αλλά να τα δούμε.

Εχουμε πιάσει τον «πάτο». Η επιλογή είναι δική μας τώρα, αν θα βγάλουμε τον κακό τριτοκοσμικό μας εαυτό πιστεύοντας στον ρόλο του θύματος ή αν θα αρπάξουμε τη μοίρα μας στα χέρια μας για να σταματήσουμε να είμαστε ο περίγελως διεθνώς.

Συμφωνώ και αντιγράφω από http://citypress-gr.blogspot.com/2010/02/blog-post_8155.html

Και οι γονείς μας ήταν κάποτε νέοι...

Αντιγράφω από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_100053_20/02/2010_391414


Η «ανακάλυψη» ξαφνιάζει, πρέπει να πιστέψουμε ότι ήταν τρελοί σαν εμάς, με ανησυχίες, μύχιες σκέψεις και όνειρα

Της Λινας Γιανναρου

Κάθονται και οι δύο μπροστά στην τηλεόραση. Εκείνος διαβάζει την εφημερίδα του, εκείνη ξεφυλλίζει ένα ένθετο περιοδικό. «Ελα, αρχίζει», της λέει. Πέφτουν οι τίτλοι τού «Κάτι ψήνεται». Το βλέπουν κάθε βράδυ και γελούν. Καμιά φορά, εκείνη σημειώνει κάποια συνταγή – συνήθως, όμως, τους αρέσει απλώς να σχολιάζουν παρέα. Χτυπάει το τηλέφωνο. «Οχι, αγάπη μου, μέσα θα μείνουμε. Εσύ; Α, ωραία. Θα προσέχεις έτσι;» «Ποιος ήταν;» «Η μεγάλη – πήρε να δει τι κάνουμε». Πιτζάμες, ρόμπες, dvd, τσιγάρα, δίσκοι με φαγητό (πάντα σαλάτα για βραδινό), χαρτομάντιλα, γυαλιά πρεσβυωπίας. Με μια φευγαλέα ματιά σε τούτο το σαλόνι, δεν μπορείς να το διακρίνεις. Με λίγη προσοχή, όμως, θα δεις εκείνο το σημάδι κάτω από το μάτι, τις (κλειστές πια) τρύπες στα αυτιά, θα προσέξεις και τη λάμψη στα μάτια. Οχι, δεν ήταν πάντα «οι γονείς». Κάποτε ήταν απλώς ο Τάσος και η Εύα, ένα ζηλευτό, ωραίο ζευγάρι, γεμάτοι όνειρα, νιάτα, δίψα για ζωή – η ψυχή της παρέας.

«Κοίτα να δεις», σκεφτόμαστε ανακαλύπτοντας παλιές φωτογραφίες των γονιών μας καταχωνιασμένες συνήθως σε κάποιο συρτάρι. «Κοίτα να δεις...» Η «ανακάλυψη» αυτή δεν είναι απλή υπόθεση, είναι ξεβόλεμα. Ποιος θέλει να ξέρει ότι ήταν κάποτε και οι γονείς του το ίδιο νέοι και τρελοί με αυτόν; Με ανησυχίες, μύχιες σκέψεις, προσωπικά όνειρα, απογοητεύσεις; Να ξέρει, με λίγα λόγια, ότι... υπήρχαν και πριν από αυτόν; Ως γονείς τούς μάθαμε, ως γονείς τούς εμπιστευόμαστε! Γι’ αυτό, η θέση αυτών των φωτογραφιών είναι πίσω στο συρτάρι!

Ευτυχώς, δεν σκέφτονται όλοι έτσι. Ο Αμερικανός Ελιοτ Γκλέιζερ είδε κάτι ανακουφιστικό σε αυτές τις φωτογραφίες. Ανακάλυψε ότι «πριν από τα τσαντάκια στη μέση και τις συναυλίες του Αντρέα Μποτσέλι, οι γονείς μας υπήρξαν κάποτε ανέμελοι, μοδάτοι και υπέροχοι». Ανέβασε, λοιπόν, τις φωτογραφίες των δικών του σε ένα μπλογκ με τίτλο «Οι γονείς μου ήταν υπέροχοι» (myparentswereawesome. tumblr. com) και κάλεσε όλους εμάς να συνεισφέρουμε με το δικό μας «υλικό». Μέχρι σήμερα έχουν συγκεντρωθεί εκατοντάδες φωτογραφίες από κάθε γωνιά του κόσμου από «γονείς» σε νεαρή ηλικία – λες και γλίστρησαν από μια ρωγμή σε ένα τεράστιο, παγκόσμιο συρτάρι.

«Οταν έπεσα κατά τύχη πάνω σε αυτό το blog», λέει στην «Κ» ο 37χρονος Νατ Κυριάκης, «το βρήκα συναρπαστικό. Αυτές οι φωτογραφίες μάς υπενθυμίζουν πως οι γονείς μας ζούσαν μια πολύ διαφορετική ζωή προτού γεννηθούμε. Ηταν νέοι με όνειρα, με σχέδια για το μέλλον, ίσως μάλιστα και με μια δόση τρέλας και ανεμελιάς, που σήμερα μας φαίνεται αδιανόητη. Σε αρκετές από αυτές τις παλιές φωτογραφίες, μάλιστα, είναι πολύ πιθανό να μην υπήρχαμε ούτε καν ως σκέψη. Αυτές οι φωτογραφίες μάς υπενθυμίζουν ότι μπορούμε και πρέπει να πετάξουμε τα βάρη και το “παθητικό” που συνήθως κουβαλάμε στις σχέσεις με τους γονείς μας. Πρέπει να ξεπεράσουμε την κακή συνήθεια να αντιμετωπίζουμε τους γονείς μας αποκλειστικά μέσα από την ενδοοικογενειακή σχέση μας. Είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωποι σαν κι εμάς και μετά γονείς. Ολα αυτά έχουν και μία ψυχοθεραπευτική ιδιότητα αν το καλοσκεφτούμε».

Οι γονείς των σημερινών 30άρηδων ήταν φυσικά εκπρόσωποι της περήφανης γενιάς των παιδιών των λουλουδιών, των baby boomers – ζούσαν έτσι κι αλλιώς σε συναρπαστικές εποχές. «Ανθρωποι που σήμερα μας εκνευρίζουν μερικές φορές με τη συντηρητικότητά τους ή την απάθειά τους απέναντι στα προβλήματα, ήταν κάποτε πολύ πιο μπροστά απ’ όσο μπορούμε να φανταστούμε. Ως “baby boomers”, η γενιά των γονιών μας είχε πρωταγωνιστικό ρόλο, τις δεκαετίες του ’60 και του ’70, σε μια εποχή έντονων κοινωνικών ανατροπών κι ενός γενικότερου προβληματισμού. Αρα τελικά, αυτός ο μεγάλος θαυμασμός που νιώθαμε για τους γονείς μας όταν ήμαστε μικρά παιδιά δεν έπρεπε ποτέ να χαθεί...».

Ρομαντικές ιστορίες

Για τον Χρήστο, 31 ετών, ο θαυμασμός αυτός δεν χάθηκε ποτέ. Πάντοτε είχε την ικανότητα να διακρίνει πίσω από τους γονείς του... τον Γιάννη και τη Σία, αυτούς, δηλαδή, που πραγματικά είναι κάτω από τα «ρούχα» της ηλικίας. «Φταίει» και η ρομαντική τους ιστορία. Για το ζευγάρι λέγεται ότι «είχαν ερωτευθεί ο ένας τον άλλο από την κούνια». «Τι λουλούδια, τι καντάδες με συνοδεία “τσιλιαδόρων” φίλων...», διηγείται στην «Κ». «Η γιαγιά ήταν αυστηρή. Μάλωνε τη μητέρα μου κι ας ήξερε πως την επόμενη μέρα το “λαβ στόρι” θα συνεχιζόταν στο σχολείο. Μέχρι την ημέρα που ο πατέρας μου με περίσσιο θάρρος και κάθιδρος από το άγχος τη ζήτησε σε γάμο. Η μητέρα μου ακόμη συγκινείται όταν μιλάει για τα ποιήματα και τα ραβασάκια που της έστελνε με το ψευδώνυμο “Αίολος”. “Ηταν πολύ ρομαντικός ο πατέρας σας”, μας λέει συνέχεια. Πού να φανεί τώρα!» Στις φωτογραφίες τους, πάντως, φαίνεται και παραφαίνεται! «Ωραίοι δεν ήταν;», μονολογεί ο Χρήστος.

Πίσω στο σαλόνι, η ταινία στο dvd έχει τελειώσει. Ο Τάσος κοιμάται ήδη στον καναπέ και η Εύα συγυρίζει λίγο πριν τον ξυπνήσει για να πάει στο κρεβάτι. Κλείνοντας τα τελευταία φώτα, θυμάται μια κουβέντα της κόρης της στο τηλέφωνο: «Μαμά, σε παρακαλώ, βρες μου το άλμπουμ με τις παλιές σας φωτογραφίες, θέλω να δω κάτι». «Τι να τις θέλει;», αναρωτιέται. Ανοίγει το ντουλάπι της βιβλιοθήκης, βγάζει τα άλμπουμ και κοντοστέκεται για λίγο. Επειτα, ανάβει ένα τσιγάρο, βάζει κι ένα ποτό, κάθεται οκλαδόν στο χαλί –από μικρή πολύ ευλύγιστη– και αρχίζει να ξεφυλλίζει...

Μικροπωλητής με αποδείξεις

Αντιγράφω από ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_100043_20/02/2010_391540

Ενώ το παρεμπόριο ανθεί, με συνολικό τζίρο έως 17 δισ. ευρώ τον χρόνο και απώλειες εσόδων για το κράτος 4 δισ. ευρώ, ένας πλανόδιος μικροπωλητής, ομογενής από την Τσετσενία, πηγαίνει «κόντρα στο ρεύμα». Διαθέτει ταμειακή μηχανή και κόβει απόδειξη και για το βραχιολάκι που πωλεί.

Καλάθια

βροχή τα καλάθια.

Ενα όραμα προκοπής

Η χώρα χρειάζεται επειγόντως ένα όραμα, ένα «παραμύθι», που θα μας κρατήσει συντροφιά και θα μας δίνει ελπίδα στα δύσκολα που θα περάσουμε. Καλά τα μέτρα, οι περικοπές και οι θυσίες που καλούνται να επωμισθούν οι πολίτες για να μειωθούν το έλλειμμα και το χρέος. Αν όμως η Ελλάδα δεν αρχίσει να γίνεται ανταγωνιστική σε μερικούς τομείς και δεν εισέλθει εκ νέου σε τροχιά ανάπτυξης, ελλοχεύει ο σοβαρός κίνδυνος μιας παρατεταμένης περιόδου μιζέριας και στασιμότητας δίχως τέλος. Το πρώτο και βασικότερο πράγμα που απαιτείται είναι επιτέλους να «ανοίξουν τα παράθυρα» στη χώρα και να τελειώσουν οι στρεβλώσεις, που βόλεψαν κάποιους σε βάρος του υπόλοιπου πληθυσμού. Κλειστά επαγγέλματα, περίπλοκες γραφειοκρατικές διαδικασίες, προστατευμένα καρτέλ, πολεοδομίες και αρχαιολογίες, που καθιστούν εφιάλτη τη μικρότερη επένδυση, και άλλα πολλά πρέπει να τελειώσουν τώρα. Ολα αυτά τα προνόμια και οι φραγμοί κοστίζουν ακριβά!

Υπάρχει, όμως, και κάτι ακόμη. Το χρέος και το έλλειμμα θα μειωθούν αν παραχθεί υγιής πλούτος στη χώρα τα επόμενα χρόνια, όχι αν γίνουμε όλοι φτωχότεροι. Είναι κατανοητή η αντιεπιχειρηματική ρητορεία ενός πολιτικού που αναγκάζεται να επιβάλει «αντιλαϊκά» μέτρα κόντρα στις υποσχέσεις και τις πεποιθήσεις του. Η χώρα, όμως, θα πάει μπροστά με υγιείς τράπεζες που μπορούν να παίξουν δυνατά στα Βαλκάνια και γενικότερα με «εθνικούς πρωταθλητές» σε κρίσιμους τομείς όπου αναδεικνύονται τα εξωστρεφή προτερήματα του Ελληνα.

Οποιος φαντάζεται ανάπτυξη με ΕΣΠΑ που μοιράζουν κομματικά στελέχη σε φίλους και γνωστούς κινδυνεύει να μας γυρίσει πίσω στην καταστροφική δεκαετία του 1980. Αν θέλουμε η χώρα να πάει πραγματικά μπροστά είναι ανάγκη να θέσουμε μερικούς απτούς, μετρήσιμους στόχους για τα επόμενα 5 - 10 χρόνια. Σκεφθείτε πόσα δισ. έχει ξοδέψει η Ελλάδα σε όπλα, χωρίς να καταφέρει, σε αντίθεση με την Τουρκία, να φτιάξει αξιοσημείωτη αμυντική βιομηχανία. Μίζες, «αντισταθμιστικά», συνδικαλισμός συνετέλεσαν στο να προστίθεται μηδενική αξία σε αυτόν τον τομέα. Ας αναθέσουμε, λοιπόν, σε μερικούς γνώστες να καταρτίσουν ένα σχέδιο για να αλλάξει αυτό το δεδομένο.

Στον αγροτικό τομέα μπορεί να πεισθούν οι συνεταιρισμοί να γίνουν πρωτοπόροι στην αλλαγή καλλιεργειών και την οργάνωση ενός καλύτερου μάρκετινγκ των ελληνικών προϊόντων. Στον τουρισμό, πάλι, θα μπορούσε να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα που θα έδινε κίνητρα στους ιδιοκτήτες των ξενοδοχείων-εκτρωμάτων, τα οποία σκουριάζουν σε περίοπτα σημεία της χώρας, για να τα γκρεμίσουν και με άλλους αυστηρότερους πολεοδομικούς όρους να τα μετατρέψουν σε κατοικίες.

Χρειάζεται φαντασία, πρωτοβουλίες και λίγη τόλμη. Το σημαντικότερο, όμως, είναι να αλλάξει το καταραμένο όραμα που ασπάζονται πολλοί 18ρηδες σήμερα. Αντί να ονειρεύονται τον συνδυασμό μονιμότητας και εγγυημένου εισοδήματος με ελάχιστη δουλειά, να τους προτρέψουμε και να τους αφήσουμε να πιστέψουν στο όραμα της προκοπής με ρίσκο και σκληρή δουλειά.
Του Αλεξη Παπαχελα

Φυσάει κόντρα

ACTIVE MEMBER - ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ (LYRICS)
Φυσάει κόντρα σε ολάκερη γη,
τ' αγρια πετούμενα δε βρίσκουν πηγή,
δεν αντέχω της βολής τη σιγή.
Και δω απ' τον τόπο που έζησα τη φυγή,
ρίχνω αλάτι στη βαθιά τους πληγή,
τάζομαι πρόσφυγας και σε καλό να μου βγει.

Γυρνάω στον κόσμο, πουθενά δε βλέπω ξένο όπου μένω.
Γυρνάω πίσω και από όποιον συναντήσω, μαθαίνω.
Δίνω, παίρνω, ανασαίνω από τα χρώματα, πληθαίνω,
από τ' αρώματα μαγεύομαι και ταξιδεύω.
Γυρεύω για όλους μας το ίδιο όμορφο στέγαστρο,
φτιάχνω φωτιά για όποιον θέλει κόσμο αταίριαστο.

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και τη ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι.

Πάρε τα όχι και ξεκούρνιασε από αυτή τη γωνία
που στο κουφάρι σου πετάξαν τα κλεμμένα μ'αφθονία,
άρνησή μου στομωμένη (πυρωμένη), λύσου καημένη,
γίνε κλωστή στην ανέμη τυλιγμένη
να σου δώσω μια, να γυρίζεις για πάντα και πάντα
να σου φυσάω πρίμα, κράτα μου αγάντα
μέχρι να βρούνε απάγκιο όσοι ζουν σε φυγή.
Καινούρια αρχή και σε καλό να τους βγει.

Σε καλό θα μου βγει κι ας τρίξουν οι σκαρμοί μου.
Έχω μαζί μου, σ' αυτό το σάλεμα που κάνεις ψυχή μου,
την αυταπάρνησή μου, το μαγικό ραβδί μου,
κάνω τ' αδύνατα να ξεπερνάνε τη φωνή μου.
Τιμή μου, λίγα μου βήματα σκίζουν τη λάσπη.
Πάρε τα χνάρια μου αντί για χάρτη
και στα μπαγκάζια σου μη στριμώξεις ντροπή,
ούτε σιωπή.

Υστερόγραφο: δε πιστεύω στη τύχη.
Όταν τα ψέμματα πεθαίνουν, γεννιούνται ωραίοι στίχοι
και γλυκαίνουν το μίσος στους ιχνανθρώπους
ή τους πετάνε για πάντα μες στους πανέρημους τόπους.
Λόγια κρυμμένα μου, θρυμματισμένα μου
κάνατε απόσβεση σε όσα είχα μέσα μου.
Σύξυλη η μπέσα μου μπροστά στη βρώμικη ιστορία,
μύθος απέθαντος και ωμή αλληγορία.
Περιγελάστε με, δειλοί, ξεχάστε με,
πλέξτε με φιτίλι και ανάψτε με·
μέσα στην πλάνη σας ένα όνειρο ατόφιο θα εκραγεί

Περί Έρωτος

"Σ’ αυτά τα μυστήρια του Έρωτα θα ήταν ίσως δυνατό να μυηθείς και συ, Σωκράτη. Ωστόσο, για την ολοκληρωμένη μύηση και την αποκάλυψη στην οποία οδηγούν αυτές οι διδασκαλίες, απ’ τη στιγμή που κάποιος τις ακολουθεί σωστά, δεν γνωρίζω αν θα τα κατάφερνες. Παρ’ όλα αυτά, εγώ θα σε βοηθήσω και συ προσπάθησε να με παρακολουθήσεις, όσο μπορείς. Πρέπει λοιπόν, συνέχισε, αυτός που ακολουθεί το σωστό δρόμο, να αρχίσει από τη νεότητά του να συναναστρέφεται με τα ωραία σώματα. Και πριν απ’ όλα, απ’ τη στιγμή που τον δασκαλεύει σωστά ο καθοδηγητής του, να ερωτεύεται ένα και μόνο σώμα και να γεννάει από αυτό ωραίους λόγους. Κατόπιν, πρέπει να αντιληφθεί ότι η ομορφιά που υπάρχει στο ένα ή στο άλλο σώμα είναι συγγενική με την ομορφιά του άλλου σώματος, και εφόσον θέλει να αναζητεί κανείς την ομορφιά της εξωτερικής εμφάνισης, θα ήταν ανόητο από μέρους του να μην αναγνωρίζει σαν κοινή την καλλονή που υπάρχει σε όλα τα σώματα. Όταν το καταλάβει αυτό, τότε θα γίνει εραστής όλων των ωραίων σωμάτων και θα περιορίσει τη σφοδρότητα της προσήλωσης σε ένα πρόσωπο, την οποία με τη σειρά θα τη θεωρήσει ανάξιά του και ασήμαντη. Έπειτα απ’ όλα αυτά, θα μάθει ότι το κάλλος της ψυχής υπερέχει του κάλλους του σώματος, έτσι που, αν συναντήσει κάποιον με ψυχικά χαρίσματα και διαθέτει μέτρια ομορφιά, να του είναι αρκετό να τον ερωτευτεί και να τον φροντίζει, ώστε να γεννά τέτοια λόγια που να συνδράμουν τους νέους. Με τον τρόπο αυτό, θα αναγκαστεί να αντιληφθεί την ομορφιά που υπάρχει στα επιτηδεύματα και τους νόμους και θα καταλάβει πως όλα αυτά έχουν συγγένεια μεταξύ τους, έτσι που θα θεωρήσει τη σωματική ομορφιά κάτι δίχως ιδιαίτερη σημασία. Από τα επιτηδεύματα θα περάσει στις γνώσεις, για να γνωρίσει και την ομορφιά των γνώσεων και, αντιλαμβανόμενος την τεράστια ευρύτητα της ομορφιάς, να σταματήσει να είναι δούλος της ομορφιάς ενός νέου ή κάποιου ανθρώπου ή ενός επιτηδεύματος, και μέσα σ’ αυτή την υποτέλεια να γίνεται μηδαμινός και μικρολόγος. Ας στραφεί προς το ανεξάντλητο πέλαγος του ωραίου, το οποίο κοιτάζοντας θα γεννήσει πολλούς και ωραίους και μεγαλοπρεπείς λόγους και σκέψεις από την ανεξάντλητη αγάπη του προς τη γνώση. Και αφού δυναμώσει και ωριμάσει απ’ αυτήν, να καταλάβει τη μια και μόνη γνώση, η οποία είναι η γνώση του ωραίου, και που γι’ αυτή σκοπεύω να σου μιλήσω.

Προσπάθησε να είσαι συγκεντρωμένος, όσο μπορείς περισσότερο. Όποιος λοιπόν έχει λάβει σωστή ερωτική παιδεία επιλέγοντας σωστά από το σύνολο των μορφών του ωραίου, καθώς θα προχωρήσει προς την ολοκλήρωση της ερωτικής μυσταγωγίας, θα βρεθεί μπροστά σε μιαν ωραιότητα θαυμαστής φύσεως, όμοια, Σωκράτη, με την ομορφιά, προς χάρη της οποίας κοπιάσαμε προηγουμένως. [Πρόκειται για ένα κάλλος] αιώνιο, πέρα από τη γένεση και τη φθορά, το οποίο δεν αυξάνεται ούτε ελαττώνεται και κυρίως δεν είναι ωραίο από μια σκοπιά κι άσχημο από μιαν άλλη, ούτε μοιάζει ωραίο σήμερα για να είναι άσχημο την επαύριον, ούτε είναι ωραίο σχετικά με το ένα και άσχημο σχετικά με το άλλο. Ούτε πάλι θα του παρουσιαστεί το ωραίο μέσα από τη μορφή ενός προσώπου ή των χεριών ή με οποιαδήποτε σωματική μορφή, ούτε βέβαια υπό το σχήμα ενός λόγου ή μιας επιστήμης και πάντως δίχως να υπάρχει σε κάτι άλλο, όπως μια ζώσα ύπαρξη είτε στη γη είτε στα ουράνια είτε οπουδήποτε αλλού. [Θα φανερωθεί] σαν κάτι που υπάρχει αυτοτελώς με τον εαυτό του, με ενιαία μορφή, αιώνιο, όπου όλα τα υπόλοιπα ωραία μετέχουν σε εκείνο με τέτοιον τρόπο, ώστε, όταν γεννιούνται τα άλλα και πεθαίνουν, εκείνο ούτε να μεγαλώνει ούτε να μικραίνει, ούτε να μεταβάλλεται γενικώς. Όταν συμβεί και κάποιος, βάσει της σωστής αντίληψης που έχει σχηματίσει για τον έρωτα των νεαρών, εγκαταλείψει τα φαινόμενα εδώ κάτω και ανερχόμενος αντικρίσει ομορφιά, τότε έχει φτάσει μιαν ανάσα πριν το τέλος. Γιατί ο σωστός δρόμος προς τα ερωτικά ζητήματα είναι είτε να βαδίζει κανείς μόνος του είτε να οδηγείται από κάποιον άλλον. Να αρχίζεις από τα εδώ ωραία αποβλέποντας εκείνη την ωραιότητα και να ανέρχεσαι συνέχεια, σαν να ανέβεις σκαλοπάτια, από το ένα στο δεύτερο κι από ‘κεί σε όλα τα ωραία σώματα και τις ωραίες πράξεις, και από τις πράξεις να προχωράς στις ωραίες γνώσεις έως εκείνο το σημείο που θα σε οδηγήσει στη γνώση της ίδιας της ομορφιάς, για να γνωρίσεις την απόλυτη ωραιότητα. Σ’ αυτό το επίπεδο ζωής, αγαπητέ Σωκράτη, είπε η ξένη από τη Μαντινεία, περισσότερο από κάθε άλλο, αξίζει να ζει ο άνθρωπος σ’ αυτό που αντικρίζει το απόλυτο κάλλος. Αν τύχει καμιά φορά και το αντικρίσεις, θα καταλάβεις ότι δεν συγκρίνεται ούτε με το χρυσάφι ούτε με τις πολυτελείς φορεσιές ούτε με ωραία παιδιά και νεαρούς, που μπροστά στη θέα τους χάνεις τώρα τα λογικά σου και συ, όπως κι ένα σωρό άλλοι, όταν αντικρίζετε τους αγαπημένους σας και βρίσκεστε συνέχεια δίπλα τους και είστε πρόθυμοι να μη φάτε και να μην πιείτε, παρά μόνο να τους καμαρώνετε και να είστε μαζί τους. Για φαντάσου λοιπόν, αν είχε κανείς την ευλογία να αντικρίσει αυτό το απόλυτο κάλλος, άδολο, καθαρό, αμιγές, δίχως να έχει αναμιχτεί με τις ανθρώπινες σάρκες και τα χρώματα και πολλή άλλη θνητή φλυαρία! Θα μπορούσε να είχε αντικρίσει το απόλυτο κάλλος στη μοναδική του μορφή. Μπορείς λοιπόν να φανταστείς, συνέχισε, πως θα ήταν δίχως αξία η ζωή ενός ανθρώπου, ο οποίος αντικρίζει [το κάλλος] και βλέπει τον [έρωτα] με τον πρέποντα τρόπο και βρίσκεται μαζί του; Ή μήπως δεν είναι αρκετά σαφές, είτε, ότι εδώ, και μόνον εδώ, θα έχει το ευτύχημα να αντικρίσει –με ότι γίνεται ορατή- την ομορφιά να γεννά όχι φαντάσματα αρετής, αφού δεν είναι φάντασμα αυτό που αγκαλιάζει. Και όταν γεννήσει και αναθρέψει την αληθινή αρετή, μπορεί να γίνει αγαπητός στους θεούς και, όσο αυτό αρμόζει για ένα θνητό, να γίνει αθάνατος.

Αυτά είναι, λοιπόν, Φαίδρε, κι εσείς οι άλλοι, όσα μου είπε η Διοτίμα, και με έπεισε. Έχοντας δε πεισθεί και ο ίδιος, προσπαθώ να επίσω και τους άλλους ότι για την απόκτηση αυτού του αγαθού [του κάλλους] δεν υπάρχει καλύτερος συμπαραστάτης για τον άνθρωπο, από τον Έρωτα. Γι’ αυτό κι εγώ υποστηρίζω ότι κάθε άντρας πρέπει να τιμά τον Έρωτα και μάλιστα κι εγώ τα τιμώ και τα ασκώ ασμένως, και σε όλους τους άλλους συνιστώ να πράττουν το ίδιο. Στη δε δύναμη και την ανδρεία του Έρωτα δεν παραλείπω να πλέκω το εγκώμιο, τώρα και πάντοτε, με όλες μου τις δυνάμεις. Το λόγο μου αυτόν, Φαίδρε, θεώρησέ τον ως εγκώμιο στο Έρωτα, αλλιώς θεώρησέ τον όπως εσύ νομίζεις".