Καλό καλοκαίρι.

Ουφ!
Επιτέλους!

Από αύριο, ΕΚΕΙ (Παλαιόπολη Άνδρου)



και με θέα, ΑΥΤΗ.



Καλό καλοκαίρι σε όλους.

ΔΗΜΟΣ ΘΕΡΜΑΪΚΟΥ: Ένας Δήμος «διαμάντι» ή «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς»

(Δημοσίευμα στην εφημερίδα ΠΕΡΑΙΑ)

Κύριοι και κυρίες,

επιτρέψτε μου στο πρώτο ήμισυ του κειμένου μου να σας παρουσιάσω τα δεδομένα που χαρακτηρίζουν τον Δήμο μας ως «μια σύγχρονη ευρωπαϊκή πόλη» και στο δεύτερο τα οράματα και τις υποσχέσεις των τοπικών αρχόντων που ερμηνεύουν και «υποστηρίζουν» τα παραπάνω δεδομένα.

Μία μικρή παρατήρηση ως το πρώτο ήμισυ: εάν εκπλαγείτε λίγο με την παρουσίαση των δεδομένων του Δήμου μας, κάνετε λίγο υπομονή, ακόμη και αν ο Δήμος που περιγράφω φαίνεται να μην είναι ο δικός μας. Έχετε, όμως, υπόψη σας –και αυτό είναι το σημαντικό- ότι τα οράματα και οι υποσχέσεις, τα οποία θα σας παρουσιάσω, ανταποκρίνονται πλήρως στην πραγματικότητα.

Τα δεδομένα του Δήμου μας

Ο δήμος μας, ανατρέποντας το παλιό κατεστημένο, παρουσιάζει χαρακτηριστικά μιας σύγχρονης πόλης που προσφέρει ποιοτική διαβίωση στους κατοίκους της και στους επισκέπτες της , προσελκύει πάλι τουρίστες, σέβεται και υπηρετεί τους πολίτες και είναι σύμμαχος στις ανάγκες των πολιτών και του τόπου.

Είναι γνωστό ότι όλα αυτά τα επιτεύγματα μπόρεσε και τα πέτυχε η καινούρια διοίκηση επειδή γνώριζε καλά τα παρελθόντα προβλήματα του Δήμου και των πολιτών του, επειδή ήθελε να τα λύσει λόγω της μεγάλης της αγάπης για τον τόπο και, φυσικά, επειδή είχε την απαραίτητη γνώση, εμπειρία και πολιτική βούληση.

Σ’ αυτά τα πλαίσια και με βάση την προσωπική καθημερινή μας εμπειρία η σημερινή ανακατασκευασμένη και «αναβαθμισμένη» εικόνα του Δήμου παρουσιάζει ανά τομείς τα εξής διαμαντένια τοπία:

- Οδικό δίκτυο: Το οδικό μας δίκτυο είναι ένας σύγχρονος οδικός άξονας που αποτελείται από σύγχρονους ευρωπαϊκούς δρόμους και που παραδόθηκε στους πολίτες του Δήμου αντικαθιστώντας ένα άκρως απαρχαιωμένο και επικίνδυνο δρόμο (Εικ. 1). Έτσι οι κάτοικοι και οι επισκέπτες χαίρονται να οδηγούν τα οχήματά τους σε δρόμους που πληρούν τους κανόνες ασφάλειας, που μειώνουν τα τροχαία ατυχήματα, που έχουν ηλεκτροφωτισμό και χώρους στάθμευσης, που δεν πλημμυρίζουν σε κάθε νεροποντή και, γενικά , σε δρόμους που συμβάλλουν στην βελτίωση της ποιοτικής τους ζωής και της τουριστικής και οικονομικής ανάπτυξης του τόπου. Στην ίδια ευχάριστη θέση βρίσκονται και οι πεζοί οι οποίοι μπορούν και εξυπηρετούν τις ανάγκες τους με ευκολία και άνεση χρησιμοποιώντας τα πεζοδρόμια «στολίδια» του Δήμου μας. Και όλα αυτά τα κατόρθωσαν τα δυνατά στελέχη της διοίκησης με την εκμετάλλευση προγραμμάτων χρηματοδότησης τα οποία και αξιοποίησαν έγκαιρα και με σωστό τρόπο χωρίς να χάσουν ούτε ένα Ευρώ.

Εικ. 1

-Αποχετευτικό δίκτυο: Η καινούρια διοίκηση δικαιολογημένα είναι ικανοποιημένη γιατί ολοκληρώθηκε, επιτέλους, το αποχετευτικό δίκτυο και το δίκτυο όμβριων υδάτων (Εικ.2). Έτσι οι κάτοικοι δε σκέφτονται πλέον την οικονομική επιβάρυνση από το άδειασμα των βόθρων, αλλά και δεν δυσανασχετούν από δυσάρεστες μυρουδιές που αναδυόταν από αυτούς και από τα φρεάτια. Αντιθέτως, απολαμβάνουν στην κυριολεξία τις ανθρώπινες ανάγκες τους και οσμίζονται θάλασσα και βουνό.

Εικ.2

- Σύστημα ύδρευσης: Για ένα άλλο πράγμα που είμαστε περήφανοι ως κάτοικοι του Δήμου Θερμαϊκού είναι ότι απολαμβάνουμε το πόσιμο νερό μας που ως δημόσιο αγαθό μάς παρέχεται άφθονο, φτηνό και καθαρό (Εικ.3). Ο Δήμος μας είναι ένας από τους λίγους δήμους που εφαρμόζοντας άριστα την κοινωνική πολιτική δεν εφάρμοσε αυξήσεις στα τιμολόγια της ύδρευσης και περιορισμούς στην κατανάλωσή του και, επιπλέον, διατήρησε την «καθαρότητα και την διαύγεια» του νερού σε επίπεδα άριστα με τη βοήθεια συχνών εργαστηριακών ελέγχων. Έτσι, δεν βλέπεις κατοίκους φορτωμένους με εμφιαλωμένα νερά, τα οποία σε σχετικό γκάλοπ που έγινε στα σούπερ μάρκετ παρουσιάζουν σημαντική μείωση στις πωλήσεις τους.

Εικ.3

-Το Δημοτικό συμβούλιο ως θεσμός: Είναι κοινά αποδεκτό ότι οι συνεδριάσεις τού τωρινού Δημοτικού Συμβουλίου θα μπορούσαν, εύστοχα, να παρομοιαστούν με επιστημονικά συμβούλια ή κέντρα δημιουργικού προβληματισμού και να θεωρηθούν ως άξιες εφαρμογές και εδραιώσεις του θεσμού αυτού (Εικ.4). Και αυτό γιατί τα στελέχη του είναι ενημερωμένα ολόπλευρα, σέβεται το ένα το άλλο, ακούγονται όλες οι απόψεις χωρίς εντάσεις και ύβρεις, κανείς δεν τρώει ή δεν κοιμάται την ώρα του συμβουλίου και γενικά, όλοι και όλες έχουν ως ομαδικό στόχο, εκτός από το καλό του τόπου, την παραγωγή και παρουσίαση πολιτικού πολιτισμού. Σ’ αυτό το πνεύμα αξιοποιούνται και όλα τα τοπικά συμβούλια τα οποία θέτουν πολλές φορές την πολιτική ατζέντα του Δημοτικού συμβουλίου, δημιουργώντας έτσι μια ισόρροπη ανάπτυξη των Δημοτικών διαμερισμάτων και όχι ένα αίσθημα έχθρας και μίσους μεταξύ τους. Ως παράδειγμα, αξίζει να αναφέρουμε την επιτυχία του τοπικού συμβουλίου των Νέων Επιβατών το οποίο κατάφερε να κατασκευάσει, επιτέλους, δεύτερο Δημοτικό σχολείο, Λύκειο το οποίο εδρεύει στην Περαία, παιδικό σταθμό και το γήπεδο του ΠΑΟΝΕ.

Εικ.4

-Οικονομικοί πόροι: Είναι και πάλι γνωστό ότι τον Δήμο μας τον ζηλεύουν για την οικονομική του ευρωστία (εικ.5) πολλοί άλλοι Δήμοι οι οποίοι μάλιστα επιδιώκουν την συνένωση τους με εμάς. Αυτό βέβαια δεν είναι τυχαίο αλλά οφείλεται στην επιστημονική μεθοδολογία που χρησιμοποιεί ο Δήμος ως προς τη διαχείριση και την αξιοποίηση των υπαρχουσών οικονομικών δυνατοτήτων του. Η επιστημονικότητα αυτή οφείλεται στον υπάρχοντα στρατηγικό σχεδιασμό, στην κανονική είσπραξη των εσόδων, στη μη λήψη δανείων, στη μείωση των λειτουργικών δαπανών και με λίγα λόγια, στην εξυγίανση των οικονομικών.

Εικ.5

-Παιδεία- Αθλητισμός-Πολιτισμός: Ο Δήμος μας είχε θέσει ως ύψιστο στόχο την παιδεία και κατ’ επέκταση τη στήριξη της νεολαίας και τον πέτυχε. Έχουμε τα καλύτερα σχολεία ως προς τα κτίρια και τις υποδομές τους, έχουμε δικά μας λεωφορεία για τη μεταφορά μαθητών, έχουμε Κέντρα Δημιουργικής απασχόλησης για το απόγευμα και Συμβούλιο Νεολαίας το οποίο είναι υπερκομματικό και οι δράσεις του είναι τόσες πολλές που θεωρούμε ότι κακώς λέγεται για τους νέους/ες πως δεν ενδιαφέρονται για την πολιτική και για το μέλλον τους . Όσον αφορά στον αθλητισμό και στον πολιτισμό έχουμε δικό μας αθλητικό κέντρο (ΚΑΠΠΑ) με κολυμβητήριο το οποίο χρησιμοποιούμε ως κάτοικοι του Δήμου ισάξια και δωρεάν. Στόλισμα του Δήμου και όχι καρναβάλι αποτελεί το Πολιτιστικό μας κέντρο το οποίο μας παρέχει τη Δημοτική βιβλιοθήκη, το Δημοτικό Θέατρο και χώρους στους οποίους μπορούμε να αξιοποιήσουν θετικά τον χρόνο τους, νέοι, ηλικιωμένοι και παιδιά (Εικ.6).

Εικ.6

Θα μπορούσα να αναφέρω και να παρουσιάσω και άλλα στοιχεία τομέων, όπως της κοινωνικής πολιτικής, της υγείας και του τουρισμού, που συνηγορούν στην παραπάνω ονειρεμένη εικόνα του Δήμου μας. Το θεωρώ, όμως, περιττό να σας κουράζω με πράγματα τα οποία ούτως ή άλλως είναι μια πραγματικότητα την οποία ζούμε καθημερινά. Για παράδειγμα θεωρώ αυτονόητο ότι το κέντρο υγείας μας, το δημόσιο νοσοκομείο μας, οι ακτές και παραλίες μας είναι κλάσης ανώτερα θαύματα από τα επτά θαύματα του κόσμου.

Οράματα και υποσχέσεις

Όσα ανέφερα προηγουμένως- τα οποία βεβαίως σας είναι γνωστά- προφανώς δεν έχουν παρουσιαστεί κατά τυχαίο τρόπο. Αντίθετα, γνωρίζουμε πολύ καλά σχεδόν όλοι και όλες οι ενημερωμένοι πολίτες του Δήμου Θερμαϊκού ότι έχουν μία σοβαρή βάση η οποία σχετίζεται με τα δημοσιοποιημένα και καταγεγραμμένα οράματα και τις υποσχέσεις της καινούριας διοίκησης η οποία διακήρυττε προεκλογικά ότι: «Θα ανατρέψουμε το σημερινό κατεστημένο…Το όραμά μας για τον Δήμο Θερμαϊκού είναι να γίνει μια σύγχρονη πόλη…Για να πετύχουμε αυτό το όραμα βάζουμε βραχυπρόθεσμο στόχο την ανάπτυξη των βασικών υποδομών, δηλαδή του οδικού δικτύου, των χώρων στάθμευσης, του αποχετευτικού συστήματος…» (Από τη συνέντευξη του Γ. Αλεξανδρή στην εφημερίδα «Θερμαϊκός, Σεπτέμβριος 2006).

Σ’ αυτό το πλαίσιο τα περισσότερα φυλλάδια των υποψηφίων του συνδυασμού «Δήμος για όλους» σας υπενθυμίζω ότι αναφερόταν στην αναμφισβήτητη αγάπη προς τον τόπο τους η οποία τους οδήγησε στην ενασχόληση τους με την τοπική πολιτική και υποσχόταν ότι: «Πάμε μπροστά… Δεσμεύομαι να ενεργώ πάντα με κριτήριο το καλό αυτού του τόπου και την επίλυση των προβλημάτων σας…Δεσμεύομαι να διεκδικώ όλα όσα σας αξίζουν , όλα όσα έχετε ανάγκη» (Προεκλ. Φυλ. Θ. Ασθενίδη), «..θα φροντίσουμε να χτίσουμε τις γέφυρες ανάμεσα σε εσάς και στο δήμο ώστε η δύναμή μας να λειτουργεί πολλαπλασιαστικά, αποφασιστικά και αποτελεσματικά» (Προεκλ. Φυλ. Ε. Καριώτη), «Πρώτη προτεραιότητα η αποχέτευση-Ασφαλτοστρώνουμε και τον τελευταίο χωματόδρομο- Ούτε ένας δρόμος με λακκούβες-Δημιουργούμε τις προϋποθέσεις για πυροσβεστικό σταθμό και ΕΚΑΒ- Το δημαρχείο θα λειτουργεί 24 ώρες- Ανέγερση πολιτιστικού κέντρου, ανοιχτού θεάτρου, δημοτικής βιβλιοθήκης- Άμεση ανάγκη η ανέγερση 1^ου και 2^ου Λυκείου, 2^ου Δημοτικού στους Νέους Επιβάτες και 5^ου Δημοτικού στην Περαία» (προεκλ. Φυλ. Τ. Μάγγος & Ε.Ψαραδέλλης).

Επιπλέον, έχω στα χέρια μου το «Κάλεσμα των Επιβατιανών Υποψηφίων Δημοτικών & Τοπικών Συμβούλων του παραπάνω Συνδυασμού στο οποίο αφού καταγγέλλεται η «Υποβάθμιση του χωριού μας τα τελευταία 8 χρόνια από τον απερχόμενο Δήμαρχο Α. Ματζάρη» αναφέρεται: «Γιατί μπορούμε καλύτερα - Γιατί δικαιούμαστε καλύτερη μεταχείριση - Γιατί Γνωρίζουμε τα προβλήματα και θα Δώσουμε λύσεις».

Συμπερασματικά, επέλεξα το μέσο αντιστροφής των δεδομένων της πραγματικότητας με παράλληλη διατήρηση των πραγματικών οραμάτων και υποσχέσεων της καινούριας διοίκησης για να αποκαλύψω ένα σημαντικό γεγονός: στο θέμα στο οποίο αναφέρομαι, η μετατροπή των οραμάτων και των υποσχέσεων σε πραγματικότητα φαντάζει απλή και λογική. Στην πραγματικότητα, όμως, τα οράματα έχουν να κάνουν, ως επί το πλείστον, με το ποιόν, δηλαδή με το σύνολο των ιδιοτήτων και των ποιοτικών γνωρισμάτων που χαρακτηρίζουν ή αξιολογούν τους οραματιζόμενους ανθρώπους, καθώς και με τους στόχους και σκοπούς αυτών. Για παράδειγμα, όραμα είχε ο Χίτλερ, όραμα είχε ο Μπους, όραμα είχε ο Ελευθέριος Βενιζέλος, όραμα είχε και ο Χριστός. Η ιδεολογία όμως του καθενός απ’ αυτούς διέφερε ριζικά ως προς τις αντιλήψεις, τις στάσεις και τις συμπεριφορές τους.

Καλό καλοκαίρι,

και προσοχή στα οράματα που μας παρουσιάζονται. Γιατί η αλήθεια είναι ότι και για αυτά ισχύει ό,τι και για ολόκληρη την κοινωνία: «όπως έστρωσες θα κοιμηθείς».

ΜΕΝΔΡΙΝΟΣ Ιωάννης

... ἡ Δέσπω ἀφέντες Λιάπηδες δὲν ἔκαμε, δὲν κάνει ...

Για ένα ταξίδι

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΕΛΙΑ

Το 2000 ο Θ. Τσουκάτος (του ΠΑΣΟΚ) απομακρύνθηκε από την κομματική του θέση, επειδή εθεάθη στο κότερο ενός μεγαλοεπιχειρηματία. Ο Τσουκάτος δεν κατείχε υπουργική θέση. Το 2005 ο υπουργός Σ. Τσιτουρίδης (της Ν.Δ.) απομακρύνθηκε επειδή ζήτησε ένα ρουσφέτι για τον γιο του. Το 2008 αποκαλύπτεται ότι ο υπουργός Μ. Λιάπης (της Ν.Δ.) πάει ταξίδι οργανωμένο από τον επικεφαλής της Ζίμενς, της εταιρείας που έχει λαδώσει το μισό πολιτικό σύστημα. Αλλά στο Μέγαρο Μαξίμου θεωρούν «επαρκείς» τις εξηγήσεις του. Και, φυσικά, παραμένει στη θέση του. Μέχρι να δούμε τα επόμενα «επαρκή» στοιχεία. Ή μέχρι να παραγραφεί (και αυτή) η υπόθεση. Οπότε τα δύο εξαδέλφια (πρωθυπουργός και υπουργός) θα μπορούν να συνεχίσουν απρόσκοπτα τη συνεργασία τους. Σεμνά, ταπεινά και οικογενειακά.

Ελευθεροτυπία (3-7-2008)

και για να συνδέσουμε το ταξίδι του σήμερα με το χθες, στην προκειμένη περίπτωση ταιριάζει το ακόλουθο παραδοσιακό ποίημα

Ἀχὸς βαρὺς ἀκούεται, πολλὰ τουφέκια πέφτουν.
Μήνα σὲ γάμο ρίχνονται, μήνα σὲ χαροκόπι;
- Οὐδὲ σὲ γάμο ρίχνονται οὐδὲ σὲ χαροκόπι.
Ἡ Δέσπω κάνει πόλεμο μὲ νύφες καὶ μ᾿ ἀγγόνια.
Ἀρβανιτιὰ τὴν πλάκωσε στοῦ Δημουλᾶ τὸν πύργο:

«Γιώργαινα, ρίξε τ᾿ ἅρματα, δὲν εἶναι ἐδῶ τὸ Σούλι.
Ἐδῶ εἶσαι σκλάβα τοῦ πασᾶ, σκλάβα τῶν Ἀρβανίτων.»
«Τὸ Σούλι κι ἂν προσκύνησε, κι ἂν τούρκεψεν ἡ Κιάφα,
ἡ Δέσπω ἀφέντες Λιάπηδες δὲν ἔκαμε, δὲν κάνει».

Δαυλὶ στὸ χέρι ἅρπαξε, κόρες καὶ νύφες κράζει:
«Σκλάβες Τούρκων μὴ ζήσωμε, παιδιά μ᾿, μαζί μου ἐλᾶτε».
Καὶ τὰ φυσέκια ἀνάψανε, κι ὅλοι φωτιὰ γενήκαν.

Τυφώνας "ΑΝΙΤΑ"

http://agora.ex.nii.ac.jp/digital-typhoon/summary/wnp/l/196706.html.en


26-06-1967
Χαλασμός παντού. Το "ΦΟΛΕΓΑΝΔΡΟΣ" πλέει κοντά στις ακτές της Ιαπωνίας.
Κακή συνάντηση όμως με τον τυφώνα "ΑΝΙΤΑ".
Τρεις μέρες κράτησε η μάχη με θάλασσα, αέρα και όλα τα θεριά της φύσης.
Ο καπτανΘέμης για άλλη μια φορά ευτυχώς στέφθηκε νικητής και τον χαίρεται τώρα η κυρΆννα κ' εμείς.
Νάσαι καλά Καπετάνιε.

Το κενό

Κάπου στα Εξάρχεια

Έκτακτο Συνέδριο ΚΕΔΚΕ

Έκτακτο Συνέδριο ΚΕΔΚΕ, 23/24 Ιουνίου 2008

Η «ΘΕΑ» και ο Ακάλυπτος

Το περιοδικό «ΘΕΑ» αποτελεί ένα αρνητικό παράδειγμα ως προς την αντιστοιχία σκοπών και περιεχομένου την οποία θα πρέπει να έχει μια επίσημη έκδοση του Δήμου Θερμαϊκού. Αν αποφασίσει κανείς ν’ ασχοληθεί με το καθένα ξεχωριστά από τα προβληματικά του στοιχεία, θα καταλήξει με ένα εξαιρετικά εκτενές κείμενο. Τα προβλήματα που δημιουργεί δεν είναι αποκλειστικά μεθοδολογικά, δεν περιορίζονται απλά στον τρόπο που προωθεί την ενημέρωση, αλλά αφορούν κυρίως ζητήματα ιδεολογικά.

Αρχίζοντας την κριτική θα κάνουμε ένα σύντομο ταξίδι με τρεις σημαντικές στάσεις στον κόσμο τού συγκεκριμένου περιοδικού. Πρώτη μας στάση στο πρώτο τεύχος συναντούμε τους σκοπούς της έκδοσής του δια στόματος δημάρχου κ. Αλεξανδρή: «Στα χέρια σας κρατάτε μια από τις πολλές προτάσεις επικοινωνίας … που έχουμε σκεφτεί να εφαρμόσουμε ώστε να υπάρχει μια αμφίδρομη και συνεχής επικοινωνία με την τοπική κοινωνία, τη νεολαία και όλες τις κοινωνικές ομάδες … προβάλλοντας και ταυτόχρονα ενημερώνοντας για τις αξίες της ζωής, τις επιθυμίες, τις ανησυχίες αλλά και τις επιτυχίες των δημοτών… Η πλούσια και σύγχρονη αισθητική παρουσίαση των θεμάτων δε θα περιορίζεται αυστηρά στα έργα και τις δραστηριότητες του Δήμου, αλλά θα προσφέρει πραγματική ενημέρωση με άρθρα … για την υγεία, την παιδεία, την τεχνολογία, τον τουρισμό, τη νεολαία …» (Φεβρουάριος,2007,σελ.12). Δεύτερη στάση στο δεύτερο τεύχος ανακαλύπτουμε τις αρχές δεοντολογίας του δημοσιογραφικού επαγγέλματος από τις οποίες αξίζει να επισημάνουμε τις εξής: «Ο δημοσιογράφος δικαιούται και οφείλει να θεωρεί πρώτιστο καθήκον του προς την κοινωνία και τον εαυτό του τη δημοσιοποίηση όλης της αλήθειας, να μεταδίδει την πληροφορία και την είδηση ανεπηρέαστα από τις προσωπικές πολιτικές, κοινωνικές …και πολιτισμικές απόψεις του ή πεποιθήσεις, να συμβάλλει στην αναβάθμιση του δημοσιογραφικού λόγου αποφεύγοντας … λεκτικές κακοποιήσεις, να συμβάλλει δημιουργικά στην προστασία της εθνικής μας παράδοσης …» (Μάιος, 2007, σελ.40-41). Τρίτη και τελευταία (προς το παρόν) στάση μας στο δέκατο τεύχος (Μάιος,2008) το οποίο αποτελεί και την αφορμή για να ναυαγήσει το ταξίδι μας, μιας και μας αράζει σε μια πραγματικότητα κατά την οποία το ταξίδι δεν άρχισε ποτέ παρά μόνο στα όνειρά τους.

Στο εν λόγω τεύχος η δημοσιογράφος Αργυρώ Μυκονιάτη με το χρονογράφημά της «Μεγάλες προσδοκίες…» (σελ.10) επιχειρεί να επικαιροποιήσει δύο θέματα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής τού τόπου μας, τη θαλάσσια συγκοινωνία και τον πεζόδρομο, όχι μόνο με έναν τρόπο επικριτικό, ο οποίος βέβαια αρμόζει στο είδος του χρονογραφήματος, αλλά και με έναν έντονα ιδεολογικό λόγο που βέβαια, σύμφωνα με τους παραπάνω σκοπούς του περιοδικού, δεν αρμόζει ως ύλη σε μια δημοτική έκδοση. Η δημοσιογράφος εξαρχής απαξιώνει τους Έλληνες/νίδες χαρακτηρίζοντάς τους ως ισχυρογνώμονες που όσο και αν προσπαθήσουν να συμπεριφερθούν ως Βέλγοι είναι μάταιο. Με αυτόν τον τρόπο, από τη μια μεριά, δημιουργεί το στερεότυπο του Βέλγου ως ένα πρότυπο προς μίμηση και από την άλλη, το στερεότυπο των Ελλήνων ως φωνακλάδες, ανάξιοι και ικανοί μόνο «για να καταφέρνουν μια τεράστια τρύπα στο νερό». Στη συνέχεια επιτίθεται στην αντιπολίτευση η οποία «δήθεν» αποτελεί τροχοπέδη στη λειτουργία της θαλάσσιας συγκοινωνίας η οποία μάλιστα θεωρεί ότι «τώρα» θα είναι τζάμπα και χωρίς κόστος. «Πρώτη φορά το τζάμπα αντιμετωπίζεται με αδιαφορία, σε μια χώρα που όλοι το επιδιώκουν!» είναι τα λόγια της έκπληκτης δημοσιογράφου η οποία μήπως θα έπρεπε να διαβάσει πολύ καλά εκτός από τις αρχές της δεύτερης στάσης μας, το σύνταγμα και τους ελληνικούς νόμους οι οποίοι επισημαίνουν τις λέξεις «νόμιμο» και «παράβαση»! Μήπως τότε θα σταματήσει τις γενικεύσεις του τύπου «όλη η χώρα επιδιώκει το τζάμπα» σπιλώνοντας έτσι όλους τους Έλληνες/νίδες ως ανίκανους και τζαμπατζήδες; Η κριτική μου, βέβαια, στη δημοσιογράφο πρώτιστο στόχο έχει όχι άμεσα την ίδια αλλά τον εκδότη και την αρχισυνταξία του περιοδικού, το οποίο είναι δημοτικό, άρα δημόσιο, και το πληρώνουμε όλοι μας για τους σκοπούς της πρώτης στάσης μας.

Και σαν να μην έφτανε το χτύπημα αυτό στο πολιτικό και πολιτιστικό σκαρί μας έρχεται και το «Αντρικό» τεστ (σελ.44) να μας αναταράξει τα ήδη ταραγμένα νερά μας. Το ανυπόγραφο αυτό σεξιστικό κείμενο που δεν μπορώ να θεωρήσω ότι με το λεξιλόγιό του, όπως «τα μπινελίκια», «βλαχοτηνέητζερ», «τον φουντάρετε», «τον κλωτσάτε», «φλώρος», «τυρόπιτας», κ.λ.π. προάγει «τις αξίες της ζωής μας, τις επιθυμίες, τις ανησυχίες αλλά και τις επιτυχίες των δημοτών μας» (βλ. κ. Δήμαρχος, πρώτη στάση) απορώ γιατί είναι ανάγκη να δημοσιευτεί στο περιοδικό του Δήμου. Ποιον από τους παραπάνω σκοπούς και ποια από τις παραπάνω αρχές δεοντολογίας εξυπηρετεί; Γιατί αυτή η κατηγοριοποίηση των αντρών; Γιατί εδραιώνεται το στερεότυπο και πρότυπο του άντρακλα που χτυπάει, κλωτσάει και καλό θα ήταν να επιδιώκει να κάνει φυλακή; Δε νομίζω ότι θα ήταν καλό να ασχοληθούμε παραπάνω με αυτό το απάνθρωπο κείμενο, γιατί η αναπαραγωγή του ίσως το καταστήσει σημαντικό. Εκείνο με το οποίο είναι ανάγκη να ασχοληθούμε όλοι μας και να τολμήσουμε να μιλήσουμε και να φωνάξουμε, έτσι όπως κάνει η νεολαία μας στους καθημερινούς αγώνες της για ένα καλύτερο μέλλον, είναι: «Φτάνει πια! Η υπομονή μας έχει και τα όριά της!».

«Ανθρώπινη αξιοπρέπεια», "πολιτισμός", "ισότητα", "δημοκρατία" ..... δεν περιμένω να με καταλάβετε αγαπητοί θεματοφύλακες ... όπως άλλωστε έγραφε και η -όχι μεγάλη Ελληνίδα- ποιήτρια Κατερίνα Γώγου "γράφουμε σε συνθηματική γλώσσα γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει".

Χωρίς καθόλου εκτίμηση

ΜΕΝΔΡΙΝΟΣ Ιωάννης

Δημοτικός Σύμβουλος

Τα «μικρά λάθη» της Αστυνομίας

Τα «μικρά λάθη» της Αστυνομίας Του Ιωάννη Μενδρινού*

Ένα από τα καθήκοντα της αστυνομίας είναι η προστασία των δικαιωμάτων του πολίτη. Ένα από τα θεμελιώδη δικαιώματα του πολίτη σύμφωνα με το Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι το Δικαίωμα στη ζωή (Άρθρο 2:1. Κάθε πρόσωπο έχει δικαίωμα στη ζωή). Βάση αυτών των δύο αξιωμάτων, που ισχύουν σε κάθε οργανωμένη δημοκρατικά πολιτεία και χώρα, οι πρόσφατες δηλώσεις συνδικαλιστή της Αστυνομίας που αναφέρονται «στην εγκληματική πράξη», σύμφωνα με τον υπουργό Δημ. Τάξης, παραλείψεων συγκεκριμένων αστυνομικών η οποία οδήγησε στην εν ψυχρώ δολοφονία του 59χρονου οδηγού λεωφορείου, Π. Πιξόπουλου, είναι ανάγκη να επισημανθούν και να προβληματίσουν όλους τους/τις συναδέλφους/ισσες αλλά και όλη την κοινωνία.

Οι δηλώσεις αυτές, όπως γράφει και ο Πάνος Σόμπολος στην Ημερήσια on line, αναιρούν το παραπάνω θεμελιώδη δικαίωμα της ζωής του κάθε ανθρώπου προσδιορίζοντας ως «μικρό λάθος» την αφαίρεση ζωής ενός πολίτη:«ο εκπρόσωπος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Αστυνομικών, Γιώργος Φεστερίδης, προσπάθησε να υποβαθμίσει το γεγονός χαρακτηρίζοντας μικρά τα λάθη και απέδωσε τα όσα έγιναν, όχι στην ανοργανωσιά, αλλά στην έλλειψη προσωπικού και υλικοτεχνικού εξοπλισμού». Βέβαια, την ίδια ώρα σύσσωμη η ελληνική πολιτεία δήλωνε: «Δεν θα ανεχτώ ψευτοεπαγγελματίες. Όποιος θέλει να λειτουργεί με αυτό τον τρόπο, θα τον στείλω σπίτι του να μας αφήσουν ήσυχους να κάνουμε τη δουλειά μας», ήταν οι πρώτες κουβέντες του αρχηγού της ΕΛ.ΑΣ., αντιστράτηγου Β. Τσιατούρα, ενώ ο Π. Παυλόπουλος έκανε λόγο για «σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι».

Σ’ αυτό το πλαίσιο και δεδομένου ότι κάθε επαγγελματική ομάδα προσδιορίζεται και χαρακτηρίζεται από τις ενέργειες έστω και ενός μέλους της είναι ανάγκη να επαναπροσδιορίσουμε το ρόλο μας ως αστυνομικοί τινάζοντας από επάνω μας τη ... δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Ταυτόχρονα, πρέπει να σπάσουμε τη σιωπή μας και την ανοχή μας σε δηλώσεις όπως τις παραπάνω του συγκεκριμένου συνδικαλιστή για να μπορούμε να είμαστε όχι μόνο αξιοπρεπείς αλλά και ωφέλιμοι στην κοινωνία.

Είναι προφανές, βέβαια, ότι πρόθεσή μου δεν είναι να κρίνω και να χαρακτηρίσω σε καμία περίπτωση τους «κατηγορούμενους» αστυνομικούς, για τους οποίους θεωρώ ότι η δικαιότερη γι’ αυτούς συμπαράσταση είναι η αποδοχή της κρίσης της δικαιοσύνης ως θεσμικό όργανο της πολιτείας, αλλά να ξεγυμνώσω τις σχέσεις εξουσίας τις οποίες καταχράζονται μερικά όργανα της τάξης προς όφελός τους ή προς όφελος «δικών» τους -κομματικών ή συγγενικών- προσώπων. Ας μην ξεχνάμε ότι ο ίδιος συνδικαλιστής είχε κατακρίνει τις πράξεις των αστυνομικών στην περίπτωση του ξυλοδαρμού του Κύπριου φοιτητή. Γιατί λοιπόν τώρα που ο «ξυλοδαρμός» είναι «θάνατος» δεν ακολουθεί την ίδια τακτική; Τι είναι αυτό που τον κάνει και δρα «κατά το δοκούν»; Μήπως χρησιμοποιεί την εξουσία της θέσης του όχι για την προστασία των πολιτών αλλά για κάποια άλλη προστασία; Και γιατί επιτέλους πάντα ο ίδιος «συνδικαλιστής» τοποθετείται επί παντός επιστητού και όχι τα υπεύθυνα θεσμικά όργανα; Η Ένωση Αστυνομικών Υπαλλήλων Νομού Θεσσαλονίκης δεν θεωρεί υποχρέωσή της να τοποθετηθεί επί του θέματος μέσω του Προέδρου της , την ώρα μάλιστα που έχουν τοποθετεί σχεδόν όλα τα θεσμικά όργανα συμπεριλαμβανομένου και του Προέδρου της Δημοκρατίας; Ρητορικά, βέβαια, ερωτήματα που η απάντησή τους είναι δεδομένη και γνωστή σε πολλούς και πολλές.

Αν και μια συγνώμη δεν είναι αρκετή για την εγκληματική αυτή πράξη οφείλουμε όμως να τη ζητήσουμε από τους συγγενείς του θύματος και από όλη την κοινωνία ως μια επαγγελματική κοινωνική ομάδα.

*Ο Ιωάννης Μενδρινός είναι δημοτικός σύμβουλος στο δήμο Θερμαϊκού - συνταξιούχος ανθυπαστυνόμος ΕΛ.ΑΣ. - τ. αντιπρόσωπος ΠΟΑΣΥ
Μαι 15, 2008

Αγαπημένο μου γήπεδο, αντίο.

(Μενδρινός-Κωνσταντίνου-Λώλος)
Οι αναμνήσεις "σκάλωσαν" στη Λεωφόρο για πάντα.

Χρόνια Απολαυστικά και Πολλά

Ζαλίζομαι! Σταματήστε τη Γη να κατέβω.

Παγκόσμια ημέρα της (Μάνας) Γης, εχθές λοιπόν!



Διεθνής διασυρμός για τη χώρα μας η απόφαση επιτροπής του ΟΗΕ

Μας απέβαλαν από το «Κιότο»

Η μόνη από τις 141 χώρες που υπέγραψαν το Πρωτόκολλο και δεν διαθέτει αξιόπιστο σύστημα καταγραφής αερίων ρύπων

Η Ελλάδα
-Βρίσκεται σε μη συμμόρφωση
-Οφείλει μέσα σε 3 μήνες να εκπονήσει σχέδιο καταγραφής εκπομπών
-Εξαιρείται από το σύστημα εμπορίας ρύπων

Μέγα ζήτημα ηθικής τάξεως, αλλά και ουσίας, αποτελεί η απόφαση της Επιτροπής Συμμόρφωσης του Πρωτοκόλλου του Κιότο να αποβάλει την Ελλάδα από μηχανισμούς του Πρωτοκόλλου. Το ΥΠΕΧΩΔΕ παραδέχεται εμμέσως το γεγονός, αλλά επιτίθεται στο... ΠΑΣΟΚ και στην αρμόδια επιτροπή του Αστεροσκοπείου, επειδή αποκάλυψαν το θέμα!

Αντιγράφω από Ελευθεροτυπία (22-04-2008)


Χρόνια Πολλά, ΜΑΝΑ

Πρόταση για ανέγερση μνημείου"Β. Τσιτσάνης" στον Μπαξέ

ΔΗΜΟΣ ΘΕΡΜΑΪΚΟΥ
Περαία, 4-4-2008

ΠΡΟΤΑΣΗ
ΓΙΑ ΑΝΕΓΕΡΣΗ ΜΝΗΜΕΙΟΥ "Β. ΤΣΙΤΣΑΝΗΣ" ΣΤΟΝ ΜΠΑΞΕ

Με αφορμή την είδηση της εκταφής του Β. Τσιτσάνη από το Α΄ Νεκροταφείο του Δ. Αθηναίων και διαβάζοντας σε σχετικό δημοσίευμα των "Νέων" (4/4/2008)τα λόγια της κόρης του, Βικτώριας: «Είναι δυνατόν; Ο πατέρας μου είναι όλη η Ελλάδα. Τι να πω; Ειλικρινά ντρέπομαι», προτείνω την μεταφορά των οστών του σε μνημείο που θα ανεγερθεί σε δημόσιο χώρο στους Νέους Επιβάτες, τους οποίους τραγούδησε και ύμνησε με το γνωστό τραγούδι του "Μπαξέ Τσιφλίκι". Θεωρώ ότι η δημιουργία αυτού του μνημείου ως "τελευταία και μόνιμη κατοικία" του Β. Τσιτσάνη θα αποτελέσει για τον τόπο μας, όπως δήλωσε και ο Μ. Θεοδωράκης, "εθνικό κτήμα"καθώς και αποτίμηση φόρου σε "έναν από τους σημαντικότερους διαμορφωτές της ψυχής και της αισθητικής τής συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού",για τον οποίο ο Γιάννης Τσαρούχης είπε: «Δεν θα είχαμε πολιτισμό εάν δεν υπήρχε».

ΕΠΙΣΥΝΑΠΤΟΝΤΑΙ:
α) Φ/Ο δημοσίευμα εφημερίδας "Τα Νέα"
β) Φ/Ο δηλώσεων Μ. Θεοδωράκη

Ο ΔΗΜΟΤΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ

ΜΕΝΔΡΙΝΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ

"Αυτοτελείς μηχανισμοί εξουσίας" τα ΜΜΕ

Κωνσταντόπουλος και Μάνος για το νέο πολιτικό τοπίο

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

«Αυτοτελείς μηχανισμούς εξουσίας» χαρακτήρισε τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ο πρώην πρόεδρος του Συνασπισμού Νίκος Κωνσταντόπουλος, μιλώντας στη διημερίδα για το νέο κομματικό τοπίο στη Ελλάδα, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας. «Τα ΜΜΕ απλώς αξιοποιούν τις αδυναμίες των πολιτικών», τόνισε ο Στέφανος Μάνος.

Ο Ν. Κωνσταντόπουλος, στο κατάμεστο από φοιτητές αμφιθέατρο, ανέφερε ότι «ο δημόσιος βίος είναι νοσηρός» και μίλησε για «αλληλομετάθεση ευθυνών χωρίς διάθεση επίλυσης των προβλημάτων από τα κόμματα εξουσίας». Τόνισε, μάλιστα, πως «η ανομία στα ΜΜΕ οδηγεί στην αδιαφάνεια τα οικονομικά των κομμάτων» κι ότι «τα κόμματα προσαρμόζονται σε πολιτικό μαϊμουδισμό που επιβάλλουν τα μέσα».

Ο Στ. Μάνος υποστήριξε πως δεν επίκειται καμιά αλλαγή στο κομματικό τοπίο. «Ο νέος εκλογικός νόμος ενισχύει σκανδαλωδώς τον νικητή», ανέφερε κι επισήμανε ότι «αλλαγή θα είχαμε αν άλλαζαν μυαλά οι ψηφοφόροι και συνειδητά συμπεριφέρονταν ωσάν να ίσχυε απλή αναλογική». Ανέφερε ότι απαιτούνται λύσεις για την αθλιότητα στη δημόσια διοίκηση, το χαμηλό επίπεδο στην Παιδεία, την ατολμία στο Ασφαλιστικό και τη διαφθορά, ενώ χτύπησε το καμπανάκι του κινδύνου για «το τελευταίο πράγμα που απομένει στη χώρα μας», το περιβάλλον.

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 04/04/2008

Χέσε ψηλά κι αγνάντευε και πέτα βοτσαλάκια

Πολυμελής η "σκιώδης" κυβέρνηση

Το αίτημα για σφιχτό και ολιγομελές σχήμα μένει ανικανοποίητο. Ξεκάθαρο ρόλο ζητούν τα έμπειρα στελέχη του ΠΑΣΟΚ

Περισσότεροι από... 40 (!) είναι οι βουλευτές που έσπευσαν από την περασμένη Δευτέρα στο γραφείο του Δ. Ρέππα, διαμαρτυρόμενοι για την πρόθεση του Γ. Παπανδρέου να ορίσει τους κορυφαίους ως σκιώδεις «υπερ-υπουργούς».

Αποτέλεσμα αυτών των πιέσεων -από νέους και προεδρικούς ως επί το πλείστον βουλευτές- ήταν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ να οδηγηθεί στην απόφαση να ορίσει από δεκαέξι έως δεκαοχτώ σκιώδεις υπουργούς, αντί των οχτώ που προγραμμάτιζε αρχικά (σ.σ.: οι σχετικές ανακοινώσεις αναμένονται σήμερα, σε συνδυασμό με τις εξελίξεις στο Βουκουρέστι).

Αν σε αυτούς προστεθούν οι δώδεκα... «υφυπουργοί» -οι γραμματείς των ΚΤΕ και οι αναπληρωτές τους-, τότε «η πρώτη κυβέρνηση του Γιώργου» θα αποτελείται από τριάντα στελέχη. Δηλαδή, ένας στους τρεις βουλευτές της αξιωματικής αντιπολίτευσης θα έχει ρόλο, ενώ η σχέση γίνεται ένας προς δύο, αν συνυπολογιστούν και οι κοινοβουλευτικοί που έχουν κομματικά πόστα ή συμμετέχουν στο προεδρείο της ΚΟ.

Η διάσπαση των χαρτοφυλακίων περιορίζει το ειδικό βάρος τους, με αποτέλεσμα οι κορυφαίοι να θεωρούν ήδη «στενά» τα «κοστούμια» που «έραψε» για λογαριασμό τους η ηγεσία του κόμματος. Σε κάθε περίπτωση, η ουσία είναι πως το αίτημα πολλών για σφιχτό σχήμα και ισχυρό πολιτικό κέντρο θα μείνει ανικανοποίητο και σε αυτή τη φάση.

Ενδεικτικό του κλίματος απογοήτευσης που έχει δημιουργηθεί στους κόλπους των βουλευτών, είναι ότι ο Γ. Παπανδρέου αφιέρωσε χθες τις ώρες της αναμονής των εξελίξεων στο ΝΑΤΟ σε ραντεβού με βουλευτές. Ακουσε έτσι από πρώτο χέρι την γκρίνια των νεότερων πως «για μία ακόμη φορά μας καπελώνεις με τους παλιούς»!

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ απέρριψε αυτές τις αιτιάσεις, λέγοντας ότι από τη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του έδωσε έμφαση στην ανανέωση, «καταβάλλοντας και το αντίστοιχο τίμημα», όπως υπογράμμισε σε κάποιους από τους συνομιλητές του.

Από την άλλη πλευρά, οι κορυφαίοι (Ευ. Βενιζέλος, Κ. Σκανδαλίδης, Α. Διαμαντοπούλου, Μ. Χρυσοχοϊδης, Π. Ευθυμίου κ.ά.) εμφανίζονται πρόθυμοι να αναλάβουν καθήκοντα, αλλά, διαμηνύουν, «οι ρόλοι πρέπει να είναι καθαροί». Γιατί, όπως χαρακτηριστικά εξήγησε εις εκ των προαναφερθέντων στο «Εθνος», «σε αυτή τη φάση το χειρότερο για το ΠΑΣΟΚ θα είναι η σύγχυση και ο εσωτερικός ανταγωνισμός».

Πολυδαίδαλο σύστημα
Επισημαίνεται σχετικά πως ρόλο στην καθοδήγηση των «υπουργών» διεκδικούν τα δεκατέσσερα μέλη του κοινοβουλευτικού συμβουλίου, ενώ είναι αυτονόητο ότι συμμετοχή στη χάραξη της γραμμής θα διεκδικήσουν και οι γραμματείες των τομέων του κόμματος.

Δημιουργείται έτσι ένα πολυδαίδαλο σύστημα το οποίο θα καθοδηγείται από την τριανδρία Αθανασάκης - Ραγκούσης - Ρέππας. Και αυτό το σχήμα, όμως, γίνεται... «τετράγωνο», αν προστεθεί ο Φ. Πετσάλνικος και πολύγωνο, αν συνυπολογιστούν ο Γ. Παπακωνσταντίνου και ο Π. Γερουλάνος. Στον χώρο ανάμεσα στο κόμμα και τη Βουλή, με επικοινωνιακά καθήκοντα, θα δραστηριοποιηθεί ο Τ. Χυτήρης ο οποίος -εκτός από το επιτελείο Γερουλάνου- θα είναι και ο σκιώδης υπουργός Επικρατείας.

Οι εφτά τελευταίοι θα αποτελούν τον πρωινό καφέ, με την προσθήκη του στελέχους που θα αναλάβει τον πολιτικό σχεδιασμό.

Η νεότερη γενιά στελεχών που βρίσκεται στο περιβάλλον του Γ. Παπανδρέου διεκδικεί δυναμικά τους πρώτους ρόλους. Στο πλαίσιο αυτό τον πιέζουν να προχωρήσει «χωρίς άλλη καθυστέρηση» σε τιμητικές αποστρατείες. «Αλλιώς το "ρόλοι σε όλους" θα επισκιάσει το "άλλαξέ τα όλα"», προειδοποιούν τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

ΑΝΑΖΗΤΟΥΝ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΣΥΝΤΟΝΙΣΜΟ
Αρρυθμίες στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ

Η εμμονή του Γ. Παπανδρέου με τα πολυπρόσωπα όργανα θεωρείται ως η αιτία της κακοδαιμονίας του ΠΑΣΟΚ στη Βουλή. Καθώς, παρότι η κοινοβουλευτική του ομάδα αποτελείται από έμπειρα στελέχη, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης χάνει τις εντυπώσεις, πότε από ρελάνς της κυβέρνησης και πότε από τις εμπνεύσεις του Α. Αλαβάνου.

Ο ελιγμός του Π. Παυλόπουλου στη συζήτηση για το δημοψήφισμα, ο οποίος επικαλέστηκε αντίθετη θέση του ΠΑΣΟΚ στη διαδικασία της αναθεώρησης και ο πανικός που προκλήθηκε, ήταν απλώς το τελευταίο κρούσμα. Οι επιπτώσεις για την αντιπολίτευση -σε επίπεδο εντυπώσεων- θα ήταν ακόμη πιο βαριές αν δεν λειτουργούσαν τα αντανακλαστικά του Ευ. Βενιζέλου και του Α. Λοβέρδου.

Εντόπισαν το σκόπιμο «λάθος» του υπουργού και έβγαλαν το ΠΑΣΟΚ από τη δύσκολη θέση. Μόνο που η ουσία είναι ότι κανείς δε θυμόταν ποιος είχε την ευθύνη της σχετικής τοποθέτησης το 2006 και ποιος την έχει σήμερα.

Οι αρρυθμίες χτύπησαν κόκκινο με την υπόθεση της τροπολογίας για τον ΟΤΕ -όταν το ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε με δύο κείμενα και οι κλητήρες έτρεχαν να τα μαζέψουν από τις θυρίδες των βουλευτών- και στην επερώτηση του Γ. Παπανδρέου στον πρωθυπουργό για τον λιθάνθρακα.

Τότε, ο Κ. Καραμανλής παρουσίασε παλαιότερη ερώτηση βουλευτών του ΠΑΣΟΚ υπέρ της χρήσης του! Κανείς από το πολυπληθές επιτελείο του Γ. Παπανδρέου, όμως, δεν είχε σκεφτεί ή δεν είχε θεωρήσει δουλειά του να ξεσκονίσει την ιστορία της υπόθεσης, ώστε να τον προστατέψει από τη ρελάνς του αντιπάλου του.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΝΤΥΠΑΣ

Αντιγράφω με λύπη από ΕΘΝΟΣ, 3/4/2008

Αγάντα ν' αλλάξει ο καιρός

Αγάντα ν' αλλάξει ο καιρός
Πεθύμησα τα ψαρέματα στη παχιά άμμο της Σαμοθράκης

«Παιχνίδια» εξουσίας…με σημαδεμένη τράπουλα

Είναι γνωστό ότι στις μέρες μας ο δημοσιογραφικός λόγος επιτελεί και μια άλλη λειτουργία, εκτός από αυτή της πληροφόρησης, η οποία σχετίζεται με τον πολιτικό ρόλο των δημοσιογράφων. Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται την πληροφορία και ο τρόπος με τον οποίο οργανώνουν και διατυπώνουν τις απόψεις τους για ένα συγκεκριμένο θέμα προσδίδει σε αυτούς το ρόλο του πολιτικού. Έτσι αναδύεται μια νέα μορφή συλλογικότητας που ασκεί πολιτική η οποία σχετίζεται με τους δημοσιογράφους-πολιτικούς αλλά και με το εκδοτικό οργανισμό στο οποίο ανήκει η εκάστοτε εφημερίδα.

Η κοινή αυτή διαπίστωση επιβεβαιώνεται και από τα δημοσιεύματα των τοπικών μας εφημερίδων τα οποία προσπαθούν να ασκήσουν πολιτική ερμηνεύοντας, προσδιορίζοντας και αξιολογώντας τις αποφάσεις και τα πεπραγμένα της δημοτικής αρχής. Με αυτόν τον τρόπο και μέσω της δύναμης-εξουσίας που τους δίνει ο Τύπος προβάλλουν και οικοδομούν θέματα για τα οποία την κύρια ευθύνη έχει πρωτίστως η πολιτική εξουσία.

Σ’ αυτό το πλαίσιο αξίζει να κριτικάρουμε, θέτοντας βασικά ερωτήματα, συγκεκριμένο δημοσίευμα(Παιχνίδια εξουσίας, σελ.10) της τοπικής εφημερίδας «δ» (τεύχος 6, Μάρτιος 2008 ) στο οποίο ο δημοσιογράφος Τάσος Ασλανίδης αναφερόμενος στον πρόσφατο ανασχηματισμό που έκανε ο δήμαρχος τον παρομοιάζει, μη ορθολογικά, με τυχερό παιχνίδι τράπουλας και μάλιστα σημαδεμένης. Σαν κριτικός αναγνώστης, λοιπόν, αλλά και ως δημοτικός σύμβουλος αναρωτιέμαι: Είναι η πολιτική εξουσία ένα τυχερό παιχνίδι; Είναι οι ψηφοφόροι η πράσινη τσόχα πάνω στην οποία παίζεται η σημαδεμένη τράπουλα; Είναι οι εκλεγμένοι/ες οι άσσοι, οι βαλέδες, οι ρηγάδες και οι ντάμες του παιχνιδιού της εξουσίας; Αξίζει να συμμετέχει κανείς σ’ αυτό το προσδιορισμένο « παιχνίδι» που εξυπηρετεί προσωπικά συμφέροντα και όχι τα κοινωνικά; Στο ίδιο κείμενο ο δημοσιογράφος, συνεχίζοντας να ασκεί στρεβλωτική πολιτική, κατηγοριοποιεί τους συμβούλους σε «δυνατά και αδύνατα χαρτιά», σε ικανούς/ές και ανίκανους/ες πολιτευτές, λέγοντας ότι «τις καίριες θέσεις (στον επόμενο ανασχηματισμό) θα αναλάβουν τα δυνατά στελέχη». Το κάνει βέβαια χωρίς να ονοματίζει και να προσδιορίζει ποιοι/ες κατά αυτόν είναι οι δυνατοί και ποιοι/ες οι αδύνατοι. Ρωτώ λοιπόν και πάλι; Ποιοι/ες είναι αυτοί που έβαλαν έστω και ένα λιθαράκι στο οικοδόμημα του «Δήμου Θερμαϊκού»; Γιατί αντικαθίστανται από «ανίκανους» όπως τους χαρακτηρίζει ο δημοσιογράφος; Ποιος είναι αυτός που βάζει ταμπέλες ικανότητας και ανικανότητας σε ανθρώπους αδιαφορώντας και πληγώνοντας έτσι την ανθρώπινη αξιοπρέπεια; Επιπλέον, ο ίδιος προκαταλαμβάνει τις αποφάσεις και τις επιλογές του δημάρχου για τον οποίο λέει ότι: « …στην παρούσα φάση θέλησε να γλυκάνει κάποιους από τους συνεργάτες του μοιράζοντας απλόχερα σημαντικές θέσεις» και ότι «…στον επόμενο ανασχηματισμό θα βάλει τα δυνατά στελέχη τα οποία και θα κρατήσουν τις θέσεις τους ως τις επόμενες εκλογές». Ρωτώ για να καταλάβω γιατί θα τρελαθώ: Είναι ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος εντεταλμένος υπάλληλος του δημάρχου και γι’ αυτό γνωρίζει τόσο καλά και με κάθε λεπτομέρεια τις προθέσεις του; Και αν αυτό ισχύει είναι στις αρμοδιότητες του δημάρχου «να γλυκαίνει» τους συνεργάτες του ή είναι υποχρέωσή του να σέβεται την εκλογή των συμβούλων και κατ’ επέκταση την κρίση των δημοτών; Επιτέλους φτάνει η ανοχή μας στην προκλητική «αυτοπεποίθηση» τού καθενός που έχει πρόσβαση στο δημόσιο λόγο. Ας αντιδράσουμε σ’ αυτό το θέατρο σκιών και παραλόγου που δεν αφήνει την πολιτική να ανθίσει και να ασκήσει ελεύθερα το ρόλο της υπέρ του κοινωνικού συνόλου και όχι υπέρ μικροκομματικών και προσωπικών φιλοδοξιών; Ας τολμήσουμε να μιλήσουμε γιατί η σιωπή και η αλαλία μας επιφέρει αυτό που ονομάζουμε «πολιτική αδιαφορία και στειρότητα»;

Αν όλα τα παραπάνω δε συνηγορούν στον πολιτικό ρόλο των δημοσιογράφων τότε σε τι αποσκοπούν; Και επειδή δεν είναι ιδέα μου ότι πολλοί δημοσιογράφοι θεωρούν ότι μπορούν να παίξουν το ρόλο του πολιτικού σχεδιαστή και να οργανώσουν την κοινή γνώμη ας ξεκαθαρίσουμε αυτούς του ρόλους. Οι δημοσιογραφικές αξίες διαφέρουν από τις πολιτικές, δεδομένου ότι η πολιτική είναι περισσότερο ζήτημα αξιών παρά πληροφορίας. Αυτό σημαίνει ότι οι πολιτικοί θεσμοί και η πολιτική έχουν ως κίνητρο την ανάδυση κοινωνικών προβλημάτων και αξιών , ενώ ο Τύπος δεν έχει το ίδιο κίνητρο και σκοπό. Είναι χαρακτηριστική η φράση γνωστού δημοσιογράφου ο οποίος θεωρεί ότι η δημοσιογραφία «κάνει τη μύγα βόδι και το βόδι μύγα». Συμπερασματικά, θα λέγαμε ότι η δημόσια ατζέντα που προάγεται από τον Τύπο είναι ένα ακατάλληλο μέσο στο οποίο δεν μπορεί να στηριχτεί η πολιτική επιλογή. Επομένως, ας αναλάβει ο καθένας και η καθεμία τον κοινωνικό του ρόλο οικοδομώντας τον με τα καλύτερα δυνατά υλικά.

Εν κατακλείδι, ενθυμούμενος τη γνωστή φράση του Λαζόπουλου «τι ακούμε και τι διαβάζουμε, κυρία μου» θα ήθελα να παραθέσω τους επίκαιρους στίχους του Μάνου Ελευθερίου μιας και υποστηρίζεται ότι η ποίηση και το τραγούδι προκαλεί το συναίσθημα και ενίοτε την κριτική σκέψη:

«Ποιος τη ζωή μου, ποιος την κυνηγά(κυβερνά)

Να την ξεμοναχιάσει μες στη νύχτα;

Ουρλιάζουν και σφυρίζουν φορτηγά

Σαν ψάρι μ’ έχουν πιάσει μες στα δίχτυα

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά

Ποιος τη ζωή μου, ποιος τη κυνηγά (κυβερνά)

Ποιος τη ζωή μου, ποιος παραφυλά

Στου κόσμου τα στενά ποιος σημαδεύει;

Πού πήγε αυτός που ξέρει να μιλά

που ξέρει πιο πολύ και να πιστεύει;

Για κάποιον μες στον κόσμο είν’ αργά

Ποιος τη ζωή μου, ποιος τη κυνηγά (κυβερνά)

Της πηγής νερό να πιω ...

Επηρεασμένος από το προηγούμενο.

Νερό χρώματος ΜΑΥΡΟΥ!!!

στις 14.25 ώρα σήμερα από τις βρύσες των σπιτιών στους Νέους Επιβάτες (Δήμος Θερμαϊκού), έτρεχε το μαύρο νερό που βλέπετε παραπάνω.
Και βέβαια δεν είναι θαύμα.
Έχω γράψει κι έχω γράψει για το νερό σε έντυπα του Δήμου μας. Σκέφτομαι τι άλλο μου μένει να κάνω μετά και τις σχετικές επερωτήσεις στο Δημοτικό Συμβούλιο για να υπάρξει συντονισμένη αντίδραση των συμπολιτών μας σε άστοχες ενέργειες που γίνονται σε βάρος της υγείας μας αλλά και των παιδιών μας.
...................................................................................
...................................................................................


(Ζητώ ταπεινά συγνώμη απο την εταιρεία που εμφανίζεται στη φιάλη του video και της φωτογραφίας, αυτή τη φιάλη βρήκα μπροστά μου αυτή γέμισα με νερό από τη βρύση του σπιτιού μου για να το δείτε)
Στην υγειά μας ρε παιδιά καθώς λέει και ο Σπύρος ο Παπαδόπουλος.

Ναι στις παρεμβάσεις.

Μια ιδέα για τη μπλογκερία της Θεσσαλονίκης

Παίδες και κόρες,

καλά ξύνουμε το σπυρί μας τόσο καιρό, αλλά εξακολουθεί να υπάρχει και η πραγματικότητα. Στην ευρύτερη Μπουγατσαδούπολη είμαστε καμιά 300αριά μπλόγκερ, μπορεί και παραπάνω. Με τον Αστέρη (http://oneiros.gr/blog ) συζητούσαμε την πιθανότητα για μια ανεξάρτητη και ακηδεμόνευτη από οποιονδήποτε κομματικό μηχανισμό (αλλά 100% πολιτική, αυτή τη φορά) ΤΟΠΙΚΗ παρέμβαση των μπλόγκερ. Να συνεννοηθούμε, να συναντηθούμε, να φτιάξουμε μια ατζέντα θεμάτων που αφορούν την πόλη και τη ζωή μας, να τα προβάλλουμε, να επιδιώξουμε κάτι περισσότερο από απλή γκρίνια /καταγγελία.

Καθένας μπορεί να έχει τις δικές του προτιμήσεις - άλλωστε γνωριζόμαστε πια μεταξύ μας. Μπορούμε να κάνουμε μαζί κάτι πέρα από τα γνωστά και τετριμμένα; Μπορούν οι μπλόγκερ να ξυπνήσουν, με τις μεγάλες δυνατότητες που προσφέρει το διαδίκτυο, τον κοιμισμένο ρινόκερο που ροχαλίζει μακαρίως, δηλαδή την κοινή γνώμη της Μπουγατσαδούπολης, και να την κάνουν να ενδιαφερθεί (ενδεικτικά τα αναφέρω) για το Θερμαϊκό, για τους Ταγαράδες, για τις Δυτικές συνοικίες, για τη ληστεία των δημόσιων χώρων, για την ποιότητα ζωής στην πόλη, τα προάστια, τα χωριά του νομού;

Νομίζω πως, θεωρητικά τουλάχιστον, μπορούμε να κάνουμε κάτι, εμείς οι πολίτες - μπλογκεράδες. Γιατί αν περιμένουμε από τη διαπλεκόμενη πολιτική, οικονομική πανεπιστημιακή και “δημοσιογραφική” ελίτ που κυριαρχεί στην πόλη - ζήτω που καήκαμε! Αντιγράφω από Η καλύβα ψηλά στο βουνό

και συμφωνώ

"Αποδιοπομπαίοι τράγοι"

Πρόσφυγες, λαθρομετανάστες, η δραματική περιπέτεια αμήχανων λαών που αναζητούν ασφάλεια, ένα κομμάτι ψωμί και οδηγούνται στη μαύρη ανασφάλιστη εργασία, στα θανατηφόρα εργατικά ατυχήματα και στο μόνιμο εκβιασμό της πράσινης κάρτας
αντιγράφω από ninageor

Τα στερεότυπα και οι μύθοι

"Οι παπαδο-Πόρνοι της Ιστορίας

Το παρακάτω έγγραφο είναι το κείμενο του αφορισμού των Αλεξάνδρου Υψηλάντη και Μιχαήλ Σούτσου. Το έγγραφο συμβουλεύει τους λοιπούς αγωνιστές του επαναστατικού κινήματος της Μολδαβίας να ξαναγίνουν πιστοί ραγιάδες "όπως όρισε ο Θεός". Σημειωτέον ότι το έγγραφο αυτό υπεγράφη από τον Γρηγόριο τον Ε' και τους άλλους "αγίους" ΕΠΙ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΑΠΕΖΑΣ ώστε να προκαλή πραγματική φρίκη.

Οι μετέπειτα παπαδομουλάδες προσπάθησαν αρχικά να αμφισβητήσουν την ύπαρξη του αφορισμού και να παραχαράξουν την ιστορία. Αργότερα και μέχρι σήμερα ισχυρίστηκαν πως ο αφορισμός ήταν εικονικός, μόνο και μόνο για να ρίξει στάχτη στα μάτια του Σουλτάνου.

Είναι οι ίδιοι που σήμερα μιλούν για πόρνες και πορνεία, μαζί με τους χυδαίους τραμπούκους τους.

Γρηγόριος ελέω Θεού αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, νέας Ρώμης και Oικουμενικός Πατριάρχης.

Οι τω καθ' ημάς αγιωτάτω, πατριαρχικώ, αποστολικώ και οικουμενικώ θρόνω υποκείμενοι ιερώτατοι μητροπολίται και υπέρτιμοι και θεοφιλέστατοι αρχιεπίσκοποι τε και επίσκοποι, εν αγίω Πνεύματι αγαπητοί αδελφοί και συλλειτουργοί, και εντιμότατοι κληρικοί της καθ' ημάς του Χριστού μεγάλης εκκλησίας και εκάστης επαρχίας ευλαβέστατοι ιερείς και οσιότατοι ιερομόναχοι, οι ψάλλοντες εν ταις εκκλησίαις της Πόλεως, του Γαλατά και όλου του Καταστένου και απανταχού, και λοιποί απαξάπαντες ευλογημένοι Χριστιανοί, τέκνα εν Κυρίω ημών αγαπητά, χάρις είη υμήν και ειρήνη παρά Θεού, παρ' ημών δε ευχή, ευλογία και συγχώρεσις.

Η πρώτη βάσις της ηθικής, ότι είναι η προς τους ευεργετούντας ευγνωμοσύνη είναι ηλίου λαμπρότερον και όστις ευεργετούμενος αχαριστεί είναι ο κάκιστος των ανθρώπων. Αυτήν την κακίαν βλέπομεν πολλαχού στηλιτευομένην και παρά των ιερών γραφών και παρ' αυτού του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού ασυγχώρητον, καθώς έχομεν το παράδειγμα του Ιούδα. Όταν δε η αχαριστία ήναι συνωδευμένη και με πνεύμα κακοποιόν και αποστατικόν εναντίον την κοινής ημών ευεργέτιδος και τροφού, κραταιάς και αηττήτου βασιλείας, τότε εμφαίνει και τρόπον αντίθεον, επειδή ουκ έστι, φησί, βασιλεία και εξουσία ειμή υπό Θεού τεταγμένη' όθεν και πας ο αντιττατόμενος αυτή τήθεόθεν εφ' ημάς τεταγμένη κραταιά βασιλεία, τη του Θεού διαταγή ανθέστηκε.

Και τα δύο ταύτα ουσιώδη και βάσιμα ηθικά και θρησκευτικά χρέη κατεπάτησαν με απαραδειγμάτιστον θρασύτατα και αλαζονείαν ο, τε προδιορισθείς της Μολδαυίας ηγεμών ως μη ώφειλε, Μιχαήλ, και ο του γνωστού αγνώμονος και φυγάδος Υψηλάντου αγνώμων υιός Αλέξανδρος Υψηλάντης. Εις όλους τους ομογενείς μας είναι γνωστά τα άπειρα ελέη, όσα η αένναος της εφ' ημάς τεταγμένης κραταίας βασιλείας πηγή εξέχεεν εις τον κακόβουλον αυτόν Μιχαήλ' από μικρού και ευτελούς τον ανύψωσεν εις βαθμούς και μεγαλεία' από αδόξου και ασήμου τον προήγαγεν εις δόξας και τιμάς' τον επλούτισε, τον περιέθαλψε, τέλος πάντων τον ετίμησε και με τον λαμπρότατον της ηγεμονίας αυτής θρόνον και τον κατέστησεν άρχοντα λαών.

Αυτός όμως, φύσει κακόβουλος ων, εφάνη τέρας έμψυχον αχαριστίας και συνεφώνησε μετά του Αλεξάνδρου Υψηλάντου, υιού του δραπέτου και φυγάδος εκείνου Υψηλάντου, όστις παραλαβών μερικούς ομοίους του βοηθούς ετόλμησε να έλθη αίφνης εις την Μολδαυίαν, και αμφότεροι απονενοημένοι επίσης, αλαζόνες και δοξομανείς, ή μάλλον ειπείν, ματαιόφρονες, εκήρυξαν του γένους ελευθερίαν και με την φωνήν αυτήν εφείλκυσαν πολλούς των εκεί κακοήθεις και ανοήτους, διασπείραντες και αποστόλους εις διάφορα μέρη δια να εξαπατήσωσι και να εφελκύσωσιν εις τον ίδιον της απωλείας κρημνόν και άλλους πολλούς των ομογενών μας. Διά να δυνηθώσι δε τρόπον τινά να ενθαρρύνωσι τους ακούοντας μετεχειρίσθησαν και το όνομα της Ρωσσικής Δυνάμεως, προβαλλόμενοι, ότι και αυτή είναι σύμφωνος με τους στοχασμούς και τα κινήματά των' πρόβλημα διόλου ψευδές και ανύπαρκτον, και μόνον της ιδικής των κακοβουλίας και ματαιοφροσύνης γέννημά τε και αποκύημα' επειδή, εν ω το τοιούτον είναι αδύνατον ηθικώς και πολλής προξένον μομφής εις την ρωσσικήν αυτοκρατορίαν, και ο ίδιος ενταύθα εξοχώτατος πρέσβυς αυτής έδωκεν έγγραφον πληροφορίαν, ότι ουδεμίαν ή είδησιν ή μετοχήν έχει το ρωσσικόν κράτος εις αυτήν την υπόθεσιν, καταμεμφόμενον μάλιστα και αποτροπιαζόμενον του πράγματος της βδελυρίαν' και προσεπιπλέον η αυτού εξοχότης ειδοποίησεν εξ επαγγέλματος τα διατρέχοντα, υπομνήσας το βασίλειον κράτος, ότι ανάγκη πάσα να φροντίση ευθύς εξ αρχής τον αποσκορακισμόν και την διάλυσιν των τοιούτων κακών' και τόσον εκ της ειδοποιήσεως τάυτης, όσον και από τα έγγραφα, τα οποία επιάσθησαν από μέρους των μουχαφίσιδων των βασιλικών σερχατίων, και από άλλους πιστούς ομογενείς επαρρησιάσθησαν, έγεινε γνωστή εις το πολυχρόνιον κράτος η ρίζα και η βάσις όλου αυτού του κακοήθους σχεδίου. Με τοιαύτας ραδιουργίας εσχημάτισαν την ολεθρίαν σκηνήν οι δύο ούτοι και οι τούτων συμπράκτορες φιλελεύθεροι, μάλλον δε μισελεύθεροι, και επεχείρησαν εις έργον μιαρόν, θεοστυγές και ασύνετον, θέλοντες να διαταράξωσι την άνεσιν και ησυχίαν των ομογενών μας πιστών ραγιάδων της κραταιάς βασιλείας, την οποίαν απολαμβάνουσιν υπό την αμφιλαφή αυτής σκιάν με τόσα ελευθερίας προνόμια, όσα δεν απολαμβάνει άλλο έθνος υποτελές και υποκείμενον, ζώντες ανενόχλητοι με τας γυναίκας και τα τέκνα των, με τας περιουσίας και καταστάσεις, και με την ύπαρξιν της τιμής των, και κατ' εξοχήν με τα προνόμια της θρησκείας, ήτις διεφυλάχθη και διατηρείται ασκανδάλιστος μέχρι της σήμερον επί ψυχική ημών σωτηρία.

Αντί λοιπόν φιλελευθέρων εφάνησαν μισελεύθεροι, και αντί φιλογενών και φιλοθρήσκων εφάνησαν μισογενείς, μισόθρησκοι και αντίθεοι, διοργανίζοντες, φευ, οι ασυνείδητοι με τα απονενοημένα κινήματά των την αγανάκτησιν της ευμενούς κραταιάς βασιλείας εναντίον των ομογενών μας υπηκόων της, και σπεύδοντες να επιφέρωσι κοινόν και γενικόν τον όλεθρον εναντίον παντός του γένους. Και αγκαλά είναι γνωστόν, ότι, όσοι είναι κατηρτισμένοι τω όντι εις την ευσέβειαν, όσοι νουνεχείς και τίμιοι και των ιερών κανόνων και θείων νόμων ακριβείς φύλακες δεν θέλουν δώσει ευηκοιαν εις τας ψευδολογίας των αχρείων εκείνων και κακόβουλων' επειδή όμως είν' ενδεχόμενον να σηνηρπάσθησάν τινές και παρασυρθώσι και άλλοι, διά τούτο προκαταλαμβάνοντες εκ προνοίας εκκλησιαστικής υπαγορεύομεν πάσιν υμίν τα σωτήρια, και γράφοντες μετά των περί ημας ιερωτάτων συναδελφών, του μακαριωτάτου πατριάρχου των Ιεροσολύμων, των εκλαμπροτάτων και περιφανεστάτων προυχόντων του γένους, των τιμιωτάτων πραγματευτών, των αφ' εκάστου ρουφετίου προκριτωτέρων και όλων των εν τη βασιλευούση ορθοδόξων μελών εκάστης τάξεως και εκάστου βαθμού, συμβουλεύομεν και παραινούμεν και εντελλόμεθα και παραγγέλλομεν πάσιν υμίν τοις κατά τόπον αρχιερεύσι, τοις ηγουμένοις των ιερών μοναστηρίων, τοις ιερεύσι των εκκλησιών, τοις πνευματικοίς πατράσι των ενοριών, τοις προεστώσι και ευκαταστάτοις των κωμοπόλεων και χωρίων, και πάσιν απλώς τοις κατά τόπον προκρίτοις να διακηρύξετε την απάτην των ειρημένων κακοποιών και κακοβούλων ανθρώπων, και να τους αποδείξετε και να τους στηλιτεύσετε πανταχού ως κοινούς λυμεώνας και ματαιόφρονας, και να προσέχετε όσον το δυνατόν εις τας απάτας αυτών και ραδιουργίας, γινώσκοντες, ότι η μόνη απόδειξις της αθωότητος των είναι να εμφανίσωσιν όσα γράμματα λάβωσι τυχόν εις χείρας περί της αυτής υποθέσεως, ή ειδήσεις μάθωσι, και να παρρησιάσωσιν οι μεν ενταύθα εν βασιλευούση προς ημάς, οι δ' εν τοις έξω μέρεσιν εις τους κατά τόπον αρχιερείς και τους διοριζομένους παρ' ημών εκκλησιαστικούς εξάρχους και τους βασιλικούς εξουσιαστάς και διοικητάς, δηλοποιούντες και παραδίδοντες και εκείνους τους απλουστέρους, όσοι ήθελαν φωραθή ότι ενεργούν ανοίκεια του ρεαγιαδιακού χαρακτήρος' καθότι οι τοιούτοι διαταράττουσι την γενικήν ησυχίαν, και κατακρημνίζουσι τους αδυνάτους και αθώους ομογενείς μας εις της απωλείας το βάραθρον. Και τόσον υμείς οι αρχιερείς, οι μοναστηριακοί, οι ιερωμένοι, και οι προεστώτες και ευκατάστατοι και πρόκριτοι εκάστου τόπου με την άγρυπνον προσοχήν σας, όσον και οι λοιποί εκάστης τάξεως και βαθμού άνθρωποι με τας εκ μέρους σας αδιαλείπτους συμβουλάς και νουθεσίας, και κατά τας πατρικάς και προνοητικάς εκκλησιαστικάς ημών οδηγίας και παραινέσεις να γενήτε εδραίοι και αμετακίνητοι επί του κέντρου του ρεαγιαλικίου, και εξ όλης ψυχής και καρδίας σας να διαφυλλάττετε την πίστιν και κάθε υποταγήν και ευπείθειαν εις αυτήν την θεόθεν εφ' ημάς τεταγμένην κραταιάν και αήττητον βασιλείαν, και να αποδεικνύετε εντελώς με όλα τα πραγματικά της ειλικρινείας σημεία' καθότι η μετ' ευχαριστίας και ειλικρινείας υποταγή χαρακτηρίζει και την προς Θεόν αγάπην και πίστιν, και την προς τας θείας αυτού εντολάς και τας υπαγορεύσεις των θείων νόμων και ιερών κανόνων υπακοήν, και την ευγνωμοσύνην της καρδίας ημών διά τ' άπειρα ελέη, οπού απολαμβάνομεν παρά της βασιλικής φιλανθρωπίας.

Επειδή δε προς τοις άλλοις εγένετο γνωστόν, ότι οι το σατανικόν της δημεγερσίας φρόνημα επινοήσαντες, και εταιρίαν τοιαύτην συστησάμενοι προς αλλήλους συνεδέθησαν και με τον δεσμόν του όρκου, γινωσκέτωσαν, ότι ο όρκος αυτός είναι όρκος απάτης, είναι αδιάκριτος, και όμοιος με τον όρκον του Ηρώδου, όστις, διά να μη φανή παραβάτης του όρκου του, απεκεφάλισεν Ιωάννην τον βαπτιστήν. Αν ήθελεν αθετήσει τον παράλογον όρκον του, τον οποίον επενόησεν η άλογος επιθυμία του, έζη βέβαια τότε ο θείος πρόδρομος' ώστε ενός απλού όρκου επιμονή έφερε τον θάνατον του προδρόμου. Η επιμονή άρα του όρκου εις διατήρησιν των υποσχεθέντων παρά της φατρίας αυτής, πραγματευομένης ουσιωδώς την απώλειαν ενός ολοκλήρου γένους, πόσον είναι ολεθρία και θεομίσητος είναι φανερόν' εξ εναντίας, η αθέτησις του όρκου αυτού, απαλλάττουσα το γένος εκ των επερχομένων απαραμυθήτων δεινών, είναι θεοφιλής και σωτηριώδης. Διά τούτο τη χάριτι του παναγίου Πνέυματος έχει η εκκλησία αυτόν διαλελυμένον, και αποδέχεται και συγχωρεί εκ καρδίας τους μετανοούντας και επιστρέφοντας, και την προτέραν απάτην ομολογούντας, και το πιστόν ρεαγιαλίκι αυτών εναγκαλιζομένους ειλικρινώς.

Ταύτα αμέσως να κοινολογήσετε εις όλους του γνωστούς σας, και να κατασταθήτε όλοι προσεκτικώτεροι, ανατρέποντες και διαλύοντες ως αραχνιώδη υφάσματα, όσα η απάτη και η κακοβουλία των πρωταιτίων εκείνων καθ' οιονδήτινα τρόπον συνέπλεξε. Επειδή, εάν, ο μη γένοιτο, δεν ήθελε καθαρισθή η θανατηφόρος αύτη λύμη, και φωραθώσί τινες τολμώντες εις επιχειρήματα εναντία των καθηκόντων του ρεαγιαλικίου, κοντά οπού οι τοιούτοι έχουσι να παιδευθώσι χωρίς ελέους και οικτιρμών (μη γένοιτο, Χριστέ βασιλέυ!) αμέσως θέλει εξαφθή η δικαία οργή του κράτους του καθ' ημών, και ο θυμός τής εκδικήσεως γενικός των εχλιϊσλάμιδων, και θέλουν εκχυθή τόσων αθώων αίματα αδίκως και παραλόγως, καθώς αποκριματίστως ταύτα πάντα διεσάλπισεν η κραταιά και αήττητος βασιλεία διά του εκδοθέντος και επ' ακροάσει κοινή ημών αναγνωσθέντος υψηλού βασιλικού προσκυνητού ορισμού.

Εκείνους δε τους ασεβείς πρωταιτίους και απονενοημένους φυγάδας και αποστάτας ολεθρίους να τους μισήτε και να τους αποστρέφεσθε και διανοία και λόγω, καθότι και η εκκλησία και το γένος τους έχει μεμισημένους, και επισωρέυει κατ' αυτών τας παλαμναιοτάτας και φρικωδεστάτας αράς' ως μέλη σεσηπότα, τους έχει αποκεκομμένους της καθαράς και υγιαινούσης χριστιανικής ολομελείας' ως παραβάται δε των θείων νόμων και κανονικών διατάξεων, ως καταφρονηταί του ιερού χρήματος της προς τους ευεργέτας ευγνωμοσύνης και ευχαριστίας, ως εναντίοι ηθικών και πολιτικών όρων, ως την απώλειαν των αθώων και ανευθύνων ομογενών μας ασυνειδήτως τεκταινόμενοι, αφωρισμένοι υπάρχειεν και κατηραμένοι και ασυγχώρητοι, και μετά θάνατον άλυτοι, και τω αιωνίω υπόδικοι αναθέματι, και αυτοί, και όσοι τοις ίχνεσιν αυτών κατηκολούθησαν του λοιπού, αν μη θελήσωσιν εννοήσαι την αρπαγήν και απάτην, και επιστραφήναί τε και βαδίσαι την ευθείαν της σωτηρίας οδόν, αν δεν αναλάβωσιν, ό εστι, τον εντελή χαρακτήρα του ρεαγιαδικού αυτών επαγγέλματος.

Τα αυτά δε και κατά της αρχιερωσύνης σας και ιερωσύνης σας επανατείνομεν, εαν μη βαδίσετε, εις όσα εν Πνέυματι αγίω αποφαινόμεθα δια του παρόντος εκκλησιαστικώς, εαν δεν δείξετε εν έργω την επιμέλειάν σας και προθυμίαν εις την διάλυσιν των σκευωριών, εις την αναστολήν των καταχρήσεων και αταξιών, εις την επιστροφήν των πλανηθέντων, εις την άμεσον και έμμεσον καταδρομήν και εκδίκησιν των επιμενόντων εις τα αποστατικά φρονήματα, εαν δεν συμφωνήσετε τη εκκλησία του Θεού, και, εν ενί λόγω, εαν καθ' οιονδήτινα τρόπον δολιευθήτε και κατενεχθήτε κατά της κοινής ημών ευεργέτιδος κραταιάς βασιλείας, έχομεν υμάς αργούς πάσης ιεροπραξίας, και τη δύναμει του πανάγιου Πνέυματος εκπτώτους του βαθμού της αρχιεροσύνης και ιερωσύνης και το πυρί της γεέννης ενόχους, ως την κοινήν του γένους απώλειαν προτιμήσαντας. Ούτω τοίνυν γινώσκοντες, ανανήψατε προς Θεού και ποιήσατε καθώς γράφομεν εκκλησιαστικώς και γενικώς παρακελευόμεθα, και μη άλλως εξ αποφάσεως, ότι περιμένομεν κατά τάχος την αισίαν των γραφομένων αποπεράτωσιν, ίνα και η του θεού χάρις και το άπειρον έλεος είη μετά πάντων υμών.

αωκα' εν μηνί Μαρτίω.

Υπεγράφη συνοδικώς επάνωθεν του ιερού θυσιαστηρίου παρά της ημών μετριότητος και της μακαριότητός του και πάντων των συναδέλφων αγίων αρχιερέων.

Ο πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως αποφαίνεται
Ο Ιεροσολύμων Πολύκαρπος συναποφαίνεται
Ο καισαρίας Ιωαννίκιος
Ο Νικομηδείας Αθανάσιος
Ο Δέρκων Γρηγόριος
Ο Αδριανουπόλεως Δωρόθεος
Ο Βιζύης Ιερεμίας
Ο Σίφνου Καλλίνικος
Ο Ηρακλείας Μελέτιος
Ο Νικαίας Μακάριος
Ο Θεσσαλονίκης Ιωσήφ
Ο Βερροίας Ζαχαρίας
Ο Δυδιμοτοίχου Καλλίνικος
Ο Βάρνης Φιλόθεος
Ο Ρέοντος Διονύσιος
Ο Κυζίκου Κωνστάντιος
Ο Χαλκηδόνας Γρηγόριος
Ο Τουρνόβου Ιωαννίκιος
Ο Πισειδίας Αθανάσιος
Ο Δρύστας Άνθιμος
Ο Σωζοπόλεως Παίσιος
Ο Φαναρίου και Φερσάλων Δαμασκηνός
Ο Ναυπάκτου και Άρτης Άνθιμος"

αναρτημένο και από τους φίλους ANemos και Η καλύβα ψηλά στο βουνό

Μιλώντας η κ. Ρεπούση στην "Κ" σημειώνει ότι "εμείς υποστηρίζουμε πως για να μάθουν τα παιδιά Ιστορία χρειαζόμαστε λιγότερη αφήγηση και περισσότερο διερευνητικού και διαλογικού χαρακτήρα δραστηριότητες. Ενστερνίζομαι την τάση εξισορρόπησης των αντιθέσεων στην πραγματική τους κλίμακα και με την αναγνώριση της άποψης του άλλου. Δεν μπορούμε να διδάσκουμε μόνο τα δικά μας πάθη και παθήματα. Έπαθαν και οι άλλοι από εμάς. Πρέπει να μπορούμε να αναφερθούμε και στις δικές μας "αμαρτίες". Δεν έχουμε τίποτα να φοβηθούμε. Διδάσκοντας τις αλήθειες αποκτούμε αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση. Η Ιστορία είναι γεμάτη αλήθειες".

Σοβαρό και επείγον

αντιγράφω από arkoudos.com και μ' αρέσει.

Μίμης Ανδρουλάκης: Ζητούνται αλχημιστές

"Καθένας μας είναι ένα μίγμα από διαφορετικούς τύπους προσωπικότητας σε διαφορετικές αναλογίες. Ένας κυρίαρχα «αγαπητικός», «δοτικός», υποστηρικτικός τύπος που αγαπά και αγαπιέται, που δίνει και δίνεται, που αποφεύγει τις συγκρούσεις, κάνει για νηπιαγωγός, δάσκαλος, νοσοκόμος, μέλος μιας μη κυβερνητικής οργάνωσης, τοπικό στέλεχος σε μικρή κοινωνική κλίμακα, πιθανόν καλός γονιός, αλλά όχι ηγέτης. Ένας άλλος τύπος με έμμονη ιδέα τα συγκεκριμένα του καθήκοντα, τακτικός, συστηματικός, υπομονετικός, που μπορεί και επιλύει διαφορές, είναι καλός team player, ομαδικός παίκτης, πετυχαίνει σε διαδικασίες όπου όλοι κερδίζουν (win-win) και κάνει σίγουρα για μεσαίος μάνατζερ ή τοπικό οργανωτικό στέλεχος, διαιτητής ειρηνοποιός, ίσως και διπλωμάτης, αλλά όχι ηγέτης. Δεν έχει όραμα, πέταγμα, χάρισμα. Μπορεί να είναι πολύτιμος «ομαδικός παίκτης» σε μια οργάνωση, σε μια κοινοβουλευτική ομάδα, σε μια επιχείρηση, αλλά όχι και ηγέτης-αλχημιστής.
Δυστυχώς είμαστε αναγκασμένοι να προσλάβουμε το «κακό παιδί», αυτόν που θέλει να τον θαυμάζουν, τον εξαρτημένο από τα βλέμματα της επιδοκιμασίας και της λατρείας των άλλων.

Ακούγεται λίγο τρελό…

Δυστυχώς σ’ αυτή την υπόθεση χρειαζόμαστε το «ολίγο τρελό» στην υπηρεσία ενός λογικού σχεδίου. Μια δόση «δημιουργικής τρέλας». Πείτε το «λογικής τρέλας».

Τι θα σου δώσει αυτός;

Την ικανότητα του να γοητεύει, να «παραμυθιάζει», να πείθει, να ικανοποιεί τους ανθρώπους για τις ώριμες αλλαγές στις κοινωνίες του 21ου αιώνα. Να τους ξεκολλήσει από το status quo, από την ισορροπία της ακινησίας, να τους προσελκύσει στο καινούργιο, στο διαφορετικό. Τι θα μας δώσει; Τη σπιρτάδα του, την περιέργειά του, τη δυνατότητά του να βλέπει ότι δεν είναι ακόμα ορατό, τη θέληση να βάλει τα πράγματα σε νέο καλούπι με τη δική του σφραγίδα, την ικανότητά του να προκαλεί ενθουσιασμό και να εμπνέει τους ανθρώπους να δίνουν τον καλύτερο εαυτό τους, το πάθος του μ’ ότι καταπιάνεται, τη μανιακή του υπερδραστηριότητα, το κουράγιο του να αναλαμβάνει ρίσκα, τη ρητορική του, την ακαταμάχητη ροπή του να σαγηνεύει και να σαγηνεύεται. Εύκολο το έχεις αυτό το τελευταίο; Οποιοσδήποτε άλλος θα σκυλοβαριόταν να φλερτάρει, να γοητεύει, να φαντασιώνει την ίδια και την ίδια κυρία, αυτή την «κυρία Κάπα» με τα ευμετάβλητα αισθήματα, την κοινή γνώμη, την κοινωνία. Αυτός λοιπόν ο τύπος θα νομίζει πως είμαστε αιχμάλωτοι της γοητείας του, αλλά στην πραγματικότητα εκείνος θα αιχμαλωτιστεί από τις επιθυμίες των θαυμαστών του. Δέσμιος, δεμένος χειροπόδαρα από τα απαιτητικά βλέμματα των οπαδών του, θα προσληφθεί να μας κάνει τη δουλειά."